ایالات متحده و ایران از دستیابی به توافقی بر سر یک چارچوب خبر دادهاند که شامل یک آتشبس ۶۰ روزه و بازگشایی تنگه هرمز است. این تفاهمنامه—که قرار است در ۱۹ ژوئن در ژنو امضا شود—راه را برای مذاکرات درباره جاهطلبیهای هستهای ایران، که محرک اصلی این جنگ بود، هموار میکند. جزئیات این توافق هنوز مبهم است، اما به نظر میرسد هر دو طرف با توقف عملیات نظامی در تمامی جبههها و لغو محاصرههای متقابل خود بر تردد دریایی از این تنگه موافقت کردهاند. ایران تعهدات گذشته خود مبنی بر اینکه هرگز به دنبال سلاح هستهای نخواهد رفت را تکرار خواهد کرد و اکنون وارد مذاکرات فنی با ایالات متحده درباره آینده برنامه هستهای خود خواهد شد. در طول ۶۰ روز آینده، این گفتگوها بر وضعیت ذخایر اورانیوم با غنای بالای ایران و توانایی این کشور در غنیسازی اورانیوم متمرکز خواهد بود. در مقابل، احتمالاً ایران مشوقهای اقتصادی قابل توجهی از جمله دسترسی به میلیاردها دلار داراییهای مسدود شده و کاهش تحریمها دریافت خواهد کرد. انتظار میرود برخی از عناصر این توافق همزمان با امضای آن اعلام شوند، در حالی که ممکن است بخشهای دیگر آن هرگز به طور علنی تأیید نشوند. هر دو طرف کارزار سریعی را برای کنترل روایتها آغاز خواهند کرد. چرا این موضوع اهمیت دارد؟ ایالات متحده و ایران هر دو ادعای پیروزی خواهند کرد، اما هر دو طرف در ابعاد مهمی متحمل خسارت شدهاند. برای پرزیدنت ترامپ، موفقیت اولیه این توافق، بازگشایی تنگه هرمز است؛ یک گلوگاه راهبردی که یکپنجم تجارت نفت و گاز از آن عبور میکند. این اقدام بازارهای جهانی انرژی را آرام خواهد کرد، اما بسته شدن این تنگه پیامد مستقیم خود جنگ بود. از سوی دیگر، اگرچه ایران جان سالم به در برده است، اما با یک بحران اقتصادی فلجکننده و توانمندیهای نظامی تضعیفشده از این جنگ خارج خواهد شد. این…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر