اگرچه هنوز در برخی مناطق تبادل آتش ادامه دارد، در زمان نگارش این گزارش به نظر میرسد روند دستیابی به یک توافق برای خاتمه جنگ با ایران در حال شکلگیری است. قضاوت درباره نتایج این جنگ در نهایت به محتوای توافق نهایی، بهویژه در خصوص تلاش ایران برای دستیابی به سلاح هستهای، وابسته خواهد بود. با این حال، از این منازعه چه چیزی میتوان آموخت؟ تحلیل ابعاد تاکتیکی، لجستیکی و فناورانه، از جمله پهپادها، موشکها، قدرت هوایی دقیق و داراییهای اطلاعاتی، نیازمند تخصصهای دیگری است. در این نوشتار، تمرکز بر ده درس راهبردی و سیاسی خواهد بود. جنگهای محدود معمولاً به اهدافی محدود دست مییابند. حملات مشترک ایالات متحده و اسرائیل خسارات بسیار سنگینی به توان سیاسی، نظامی و صنعتی ایران وارد کرد، اما نتوانست ضربهای قاطع و از پا درآورنده وارد کند. ساختارهای انقلابی میتوانند ضربات بسیار سنگینی را تحمل کنند و همچنان از تسلیم شدن سر باز زنند. ایالتهای مؤتلفه جنوب آمریکا حتی پس از به آتش کشیده شدن آتلانتا نیز به جنگ ادامه داد. آلمان نازی نیز با وجود آنکه متفقین غربی از رود راین عبور کرده بودند و ارتش سرخ به دروازههای برلین رسیده بود، تسلیم نشد. ویتنام شمالی پس از بمبارانهای نیکسون موقتاً عقب نشست، اما در انتظار فرصت مناسب ماند و سرانجام برای پیروزی در جنگ بازگشت. بنابراین شگفتآور نیست که جمهوری اسلامی، با وجود تحمل ضربات سنگین، همچنان پابرجاست. اما اگر بخت یار باشد و غرب نیز کمک کند، مردم ایران در آیندهای نه چندان دور کار را یکسره کرده و این حکومت را سرنگون خواهند کرد. همانگونه که توسیدید نشان داده است، جنگها اغلب برخلاف انتظارات پیش میروند. پیش از جنگ، انتظار میرفت ایران کنترل تنگه هرمز را بهعنوان آخرین اهرم فشار خود نگه دارد. با این حال، بلافاصله پس از آغاز خصومتها در ۲۸ فوریه، ایران عملاً عبور و مرور در…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر