دولت اسپانیا از خط قرمز عبور کرده و دیگر به عنوان یک متحد مسئول که در زمان جنگ انتقاد میکند، عمل نمیکند. خصومت با اسرائیل به غریزه هدایتکننده و سیاست دولتی دوفاکتو آن تبدیل شده است: شعارهای حذفگرایانه که خواستار محو دولت یهود، جنگ دیپلماتیک علیه اورشلیم و تحریم قانونی فراگیر صادرات، واردات، کالاهای دو منظوره و ترانزیت هستند.
مادرید نه تنها اخیراً ایران را مسلح کرده، بلکه در حالی که ایران و نیروهای نیابتی آن، کارزار خود را از دریای سرخ تا شام تقویت میکنند، غرب را نیز تضعیف کرده است. واضح است که اسپانیا در حال فاصله گرفتن از اردوگاه آتلانتیک است و غرور اخلاقی چپ ضد غرب را برگزیده است.
روشنترین نمونه از یولاندا دیاز، معاون نخست وزیر اسپانیا، بود. در ماه مه ۲۰۲۴، او ویدئویی را با شعار «از رودخانه تا دریا» به پایان رساند - شعاری حذفگرایانه که برای دههها با نابودی اسرائیل به عنوان یک دولت یهودی گره خورده بود. این عبارت اولین بار در منشور سازمان آزادیبخش فلسطین در سال ۱۹۶۴ ظاهر شد. حماس بعداً آن را به عنوان فراخوانی صریح برای محو کامل دولت یهود پذیرفت.
این الگو در سراسر دولت اجرا میشود. سیرا رگو، وزیری با اصالت فلسطینی که در دوران کودکی خود در کرانه باختری زندگی میکرد، در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ - در حالی که حماس هنوز در حال قتل عام غیرنظامیان اسرائیلی بود - نوشت: «#فلسطین پس از دههها اشغال، آپارتاید و تبعید حق مقاومت دارد.» او بعداً پاسخ اسرائیل را «نسلکشی» نامید و خواستار اخراج دیپلماتهای اسرائیل از اسپانیا شد.
ایرنه مونترو، متحد ارشد ائتلاف چپگرا در پارلمان اروپا، خواستار قطع کامل روابط نظامی، اقتصادی و دیپلماتیک با اسرائیل است. او اسرائیل را «دولتی تروریستی» میداند که مرتکب نسلکشی میشود و خواستار توقیف کشتیهای عازم اسرائیل است.
در ۲۲ مارس ۲۰۲۶، اسکار پوئنته، وزیر حمل و نقل، به شدت به بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، حمله کرد و در توییتر نوشت: «ما با شما همراه نخواهیم شد، حتی در گوشه و کنار، ای نسلکش. این را از سرتان بیرون کنید.»
تساهل با دشمنان اسرائیل با تجاوز بیحد و حصر مقامات ارشد علیه اسرائیل برابری میکند. در دوران نخستوزیری پدرو سانچز، این خصومت به سیاست رسمی تبدیل شده است. اسپانیا در بحبوحه جنگ غزه، کشور فلسطین را به رسمیت شناخت. مادرید دو بار استفاده آمریکا از پایگاههای روتا و مورون را برای حمله به ایران مسدود کرده است و هر بار که اسرائیل از خود در برابر دشمنان منطقهایاش دفاع میکند - حقی غیرقابل انکار که تحت ماده ۵۱ منشور سازمان ملل متحد محافظت میشود - اسپانیا آن را محکوم کرده و به نخستوزیر اسرائیل توهین کرده است.
این موضوع فنی نبود. در حالی که تهران عزم آمریکا و اسرائیل را آزمایش میکرد، مادرید خرابکاری را به همبستگی فراآتلانتیکی ترجیح داد - بازدارندگی، امنیت دریایی و مبارزه غرب علیه برنامه هستهای ایران و جنگهای نیابتی را تضعیف کرد.
این واکنش عمیق است. در سال ۱۹۸۶، اسپانیا در جریان بمباران لیبی توسط آمریکا، حق پرواز بر فراز خاک خود را رد کرد. وقتی ایالات متحده با تروریستهای خاورمیانه روبرو میشود، پیشفرض مادرید فاصله گرفتن، خودنمایی اخلاقی و خیانت خاموش است. آنچه که به عنوان لغزشهای گاه به گاه آغاز شد، به ایدئولوژی ریشهداری تبدیل شده است - به ویژه با توجه به اینکه ایران حملات را در جبهههای مختلف هماهنگ میکند، خطرناک است.
دشمنان اسرائیل این پیام را بلند و واضح شنیدند. حماس از به رسمیت شناختن و تحریم اسپانیا به عنوان "کمک قابل توجه" استقبال کرد. حوثیها از امتناع مادرید برای پیوستن به عملیات دریای سرخ استقبال کردند. تهران این سیگنال را درک کرد.
هزینه داخلی آن بسیار زیاد بوده است: رصدخانه یهودستیزی اسپانیا افزایش ۳۲۱ درصدی حوادث یهودستیزی را در سال ۲۰۲۴ در مقایسه با سال ۲۰۲۳ و افزایش ۵۶۷ درصدی در مقایسه با سال ۲۰۲۲ ثبت کرده است. خشونت، خرابکاری و آزار و اذیت در دانشگاه اکنون امری عادی است. لفاظیهای دولت عواقبی دارد.
متاسفانه، جناح راست سیاسی اسپانیا هیچ مقاومت واقعی از خود نشان نمیدهد. سانتیاگو آباسکال از وکس با نتانیاهو ملاقات کرده و حمایت خود را اعلام کرده است، اما این هیچ دکترین منسجمی ایجاد نکرده است. بسیاری از جناح راست ساکت میمانند یا به سمت حاکمیتگرایی، به سبک تاکر کارلسون، که توسط رسانههایی مانند تلویزیون ال تورو تبلیغ میشود، سوق پیدا میکنند. نتیجه، عدم تقارن خطرناکی است: چپها جنگ ایدئولوژیک آشکاری را آغاز میکنند در حالی که راستها با طفره رفتن پاسخ میدهند.
نظرسنجی موسسه سلطنتی الکانو اسپانیا نشان میدهد که ۸۲ درصد از اسپانیاییها اسرائیل را به «نسلکشی» در غزه متهم میکنند و ۷۸ درصد از به رسمیت شناختن کشور فلسطین حمایت میکنند. سیاست و تعصب اکنون یکدیگر را تقویت میکنند. این موضوع با درخواست آریل موزیکانت، رئیس کنگره یهودیان اروپا، از یهودیان برای عدم سفر به اسپانیا در بحبوحه افزایش یهودستیزی، بیشتر برجسته میشود.
چپ سوسیالیست اسپانیا، افراطگرایی ضد اسرائیلی را به نفرت آشکار از یهودیان تبدیل کرده، ژستهای ضد غربی را به عنوان فضیلت اخلاقی ترویج میدهد و یک متحد سازمان پیمان آتلانتیک شمالی را به یک مرتد ایدئولوژیک تبدیل کرده است. مادرید با شرور خواندن منحصر به فرد دولت یهودی و انکار حقوق دفاع از خود که هر دموکراسی دیگری از آن برخوردار است، دیگر تروریستها را محکوم نمیکند - بلکه به آنها اجازه میدهد. داستان هشداردهنده اروپا اکنون روشن است: وقتی ایدئولوژی بر واقعیت غلبه میکند، همبستگی دموکراتیک یک شبه از بین میرود.