تنها دو سؤال درباره جنگ آمریکا با ایران باقی مانده است. اول اینکه ترامپ برای پایان دادن به این مناقشه — آن هم به گونهای که حداقل دستاوردی داشته باشد — باید چه کلاغ ناگواری را قورت بدهد؟ و دوم اینکه آیا او به ما خواهد گفت این چیزی که میخورد، خرچنگ یا فیله مینیون است؟ شخصاً هیچ مشکلی ندارم اگر ترامپ مجبور شود یک بشقاب پر از کلاغ بخورد — برای مثال، آن «تسلیم بیقیدوشرط» ایران که وعدهاش را داده بود، هرگز اتفاق نخواهد افتاد — مشروط بر اینکه این کار منجر به دست کشیدن ایران از حدود ۱۰۰۰ پوند اورانیومِ در حد تسلیحاتیاش شود. این اتفاق، تهدید فوری بمب اتمی ایران را از روی میز برمیدارد و این امر بسیار خوبی خواهد بود. اما لطفاً این اراجیف را تحویل من ندهید که ترامپ به یک توافق بینقص و عالی دست یافته است. چرا که تصاحب آن اورانیوم با غنای بالا، نه تنها جمهوری اسلامی را در قدرت باقی میگذارد (در حالی که هنوز حدود ۱۰ تن اورانیوم با غنای پایین را در اختیار دارد)، بلکه در واقع آن را به شیوههایی نگرانکننده تقویت خواهد کرد. برای شروع، از ترامپ، معاون رئیسجمهور جیدی ونس، وزیر دفاع پیت هگست و وزیر امور خارجه مارکو روبیو، همگی به عنوان تیمی یاد خواهد شد که درست در زمانی که جمهوری اسلامی بیش از هر زمان دیگری در برابر مردم خود در موضع ضعف قرار داشت، جانی دوباره به آن بخشیدند. این بدان دلیل است که تنها راهی که ایران حاضر میشود از آن اورانیومِ در حد بمب دست بکشد، به عنوان بخشی از توافقی خواهد بود که به مرور زمان، محاصره صادرات نفت ایران و کل شبکه تحریمهای اقتصادی آمریکا علیه تهران را لغو کند. این گشایش اقتصادی، تزریق هنگفت نقدینگی را برای ایران فراهم میکند که میتواند از آن برای خریدن…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر