هدف آمریکا تهران است اما دوستانش نیز در سیبل این آتش قرار گرفتهاند. روز دوشنبه، اسکات بسنت، وزیر خزانهداری آمریکا، آغاز «عملیات طرد اقتصادی» را اعلام کرد؛ مجموعهای از تحریمها، ابزارهای اقتصادی و اقدامات اجرایی که هدف آنها «قطع تمامی راههای تنفس اقتصادی باقیمانده برای بقای» حکومت ایران است. بست در سخنان خود، این تلاش را با نبرد «روز دی» در جنگ جهانی دوم مقایسه کرد. آیا این اقدام، ایران را منزوی خواهد کرد؟ چه کسانی این راههای تنفس را فراهم میکنند؟ و نیروهای ایرانی چگونه ممکن است دست به تلافی بزنند؟ در ادامه، کارشناسان شورای آتلانتیک دیدگاههای خود را درباره این خبر به اشتراک میگذارند. بیتأثیر نیست، اما «روز دی» هم محسوب نمیشود تحریمهای جدید علیه ایران که عصر دوشنبه توسط «بسنت» رونمایی شد، به گفته خود او یک «هشدار» بود، نه یک ضربه مهلک اقتصادی. هدف تحریمهای اعلامشده، شرکتهای ایرانی، چینی و سایر کشورها و همچنین نفتکشهای «ناوگان سایه» و دیگر اهداف مشروع است. اما هیچیک از این اقدامات، بازی را به کلی تغییر نداد. لحن و ادبیات بهکاررفته بسیار تند بود، اما شدت ضربه کمتر از آن به نظر میرسید؛ اگرچه بسنت قول داد که اقدامات بیشتری در راه است. وارد کردن ضربهای فلجکننده به اقتصاد ایران، احتمالاً مستلزم درگیر شدن با بانکها و شرکتهای بزرگ چینی است؛ اما امروز هیچگونه اقدامی در این زمینه صورت نگرفت. یک «نشانه» جالب در این میان وجود داشت: وقتی از بسنت پرسیده شد چرا اعلامیه امروز بیشتر جنبه هشدار داشت تا عمل، او پاسخ داد که نمیخواهد «سیستم مالی جهانی را منفجر کند». این پاسخی افشاگرانه است؛ ایالات متحده کشورهای ثالث را تهدید میکند که اگر روابط اقتصادی خود با ایران را قطع نکنند مجازات خواهند شد، اما انجام چنین کاری هزینهها و خطراتی دارد که بست نشان داد تمایلی به تحمیل آنها به خود ندارد. اگرچه بهراحتی میتوان اقدامات…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر