روز جمعه، رهبران عربستان سعودی، پاکستان و ترکیه پیمان دفاعی جدیدی را امضا کردند که طبق آن «هرگونه حمله مسلحانه علیه هر یک از این سه کشور، به عنوان حمله به تمامی آنها تلقی خواهد شد.» پیمان دفاعی مشترک مکه—که به نام شهر محل امضای آن در عربستان نامگذاری شده—در حالی منعقد میشود که خطرات ناشی از احتمال ازسرگیری جنگ ایران و بازگشت حملات حوثیها از یمن وجود دارد؛ آن هم در شرایطی که کشورهای خلیج فارس پس از حملات گسترده پهپادی و موشکی ایران، نقش ایالات متحده به عنوان تامینکننده امنیت را زیر سوال بردهاند. در ادامه، کارشناسان اندیشکده شورای اتلانتیک توضیح میدهند که این توافق برای این سه کشور چه معنایی دارد و چه معنایی ندارد. عربستان سعودی این توافق یک ائتلاف شبهناتو نیست و سیگنالی از شکلگیری یک بلوک منطقهای جدید و مجزا به شمار نمیرود. اما این به معنای بیاهمیت بودن آن نیست. برای ریاض، این پیمان اهرم فشاری ایجاد میکند تا همزمان با مدیریت شرایط ناشی از ایرانِ جسورتر، با محدودیتهای توان بازدارندگی آمریکا در منطقه نیز مواجه شود. ریاض بر این باور است که با تنیدن شبکهای از مشارکتها، در مقایسه با اتکا به یک شریک یا بلوک واحد، بهتر میتواند تهدیدات متغیر منطقهای را پیشبینی کند. اما ریاض همچنین در حال بهرهبرداری از این دوران پرطوفان است تا رهبری منطقهای خود را تثبیت کند: عربستان سعودی با میزبانی امضای یک توافقنامه امنیتی جدید با یکی دیگر از بازیگران قدرتمند منطقه—یعنی ترکیه—خود را به عنوان چهره ثباتبخش منطقهای مطرح میسازد؛ آن هم در زمانی که سایر قدرتهای اصلی منطقه، یعنی ایران و اسرائیل، به عنوان نیروهای بیثباتکننده دیده میشوند. یادآوری این نکته ارزش دارد که عربستان سعودی از سپتامبر ۲۰۲۵ با پاکستان و از سال ۲۰۰۰ با شش کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس پیمان دفاع متقابل داشته است. در عمل، هیچیک از این…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر