دهههاست که رهبران اردن بر اهمیت ارتش در هویت ملی خود تأکید کردهاند. ملک عبدالله دوم، پس از پیوستن به ارتش بریتانیا و اعزام به آلمان غربی، به نیروهای مسلح اردن (JAF) پیوست. او بیش از ۱۵ سال لباس نظامی به تن داشت و بعدها خدمت در نیروهای مسلح را «افتخاری برای غرور، مسئولیتی بزرگ و وظیفهای مقدس و ملی» خواند. فرزند ارشد شاه، ولیعهد حسین نیز از افسران ارتش اردن است که در سال ۲۰۲۴ پس از فرماندهی یک دسته پیادهنظام به درجه سرگردی ارتقا یافت. سال گذشته، وارث تاج و تخت، طرح خدمت نظام وظیفه اجباری را با هدف ساخت اردنی «قویتر» و «متکی به خود» اعلام کرد. اما اکنون که اردن با جدیترین حمله از سوی یک دولت خارجی از زمان به قدرت رسیدن عبدالله در سال ۱۹۹۹ مواجه شده است، ارتش کهنهکار و ستوده شده این کشور، نقش کمرنگ و حاشیهای در عرصه عمومی ایفا میکند. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران طی شب یکشنبه اردن را هدف حملات موشکهای بالستیک قرار داد؛ رویدادی که بیش از حد عادی شده است. سپاه پاسداران از ماه فوریه صدها پهپاد و موشک بالستیک به سمت پادشاهی اردن هاشمی شلیک کرده است، از جمله حمله ماه ژوئیه به پایگاه نظامی «الازرق» که به کشته شدن سه سرباز آمریکایی انجامید. حملات سپاه پاسداران بخش حیاتی گردشگری این کشور را تضعیف کرده و دهها اردنی بر اثر سقوط آوار ناش ناش از رهگیریها مجروح شدهاند. با این حال، ارتش اردن حتی یک حمله تلافیجویانه را هم علیه ایران اعلام نکرده است. عبدالله همیشه در بهکارگیری نیروی نظامی تا این حد خویشتندار نبود. در سال ۲۰۱۵، زمانی که گروه داعش، ستوان اردنی، «معاذ الکساسبه» را به طرز وحشیانهای اعدام کرد و این خلبان ربوده شده را زنده زنده درون قفس سوزاند، عمان وعده یک «پاسخ تکاندهنده و ویرانگر» را داد؛ نیروی هوایی اردن…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر