دوشنبه ۱۴۰۵/۰۵/۱۹
عربستان سعودی از ترس ایران، به دنبال نزدیکی بیشتر به ترکیه و پاکستانِ هستهای است
(عکس از ریاست جمهوری ترکیه/مراد چتینموهوردار/آناتولی از طریق گتی ایمجز) جمعه گذشته، محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان سعودی، رجب طیب اردوغان، رئیسجمهور ترکیه و شهباز شریف، نخستوزیر پاکستان، یک توافقنامه دفاعی مشترک در مکه امضا کردند. تحلیلها در مورد اینکه آیا این توافق نشاندهنده یک تعهد نظامی جدی است یا صرفاً یک ژست نمادین، دچار اختلاف نظر شده است. پاسخ کوتاه این است: این توافق حداقل برای ماههای آینده جدیتر از آن چیزی است که بسیاری تصور میکنند، اما بعید است که به یک اتحاد پایدار شبیه ناتو تبدیل شود. زمینه امضای این توافق نشان میدهد که عربستان سعودی بیش از دو شریک دیگر خود به آن نیاز دارد. ترکیه عضو ناتو و پاکستان یک کشور هستهای است؛ اما عربستان سعودی هیچکدام از این دو نیست. مهمتر اینکه ریاض درگیر پیامدهای ناخواسته جنگی علیه ایران شده است که توسط شریک امنیتی سنتیاش، ایالات متحده، آغاز شده است. از زمان آغاز جنگ، این پادشاهی تحت حملات بیوقفه ایران، شبهنظامیان طرفدار ایران در عراق و اخیراً حوثیهای یمن قرار گرفته است. با بسته شدن تنگه هرمز، صادرات نفت عربستان به مسیر دریای سرخ از طریق بابالمندب وابسته است؛ این همان شریان حیاتی است که حوثیها آن را بسته اعلام کردهاند که عملاً به معنای محاصره دریایی این پادشاهی است. توافق روز جمعه در مکه تنها چند روز پس از آن صورت گرفت که ریاض از تشکیل یک ائتلاف نظامی برای محافظت از کشتیرانی در دریای سرخ خبر داد و یک روز پس از آنکه یک مقام سعودی با استناد به اطلاعات، نسبت به حمله هماهنگ قریبالوقوع حوثیها و شبهنظامیان عراقی هشدار داد. توافقنامههای اتحاد اساساً تعهداتی هستند که به دلیل نبود مرجع برتری برای اجرای آنها، هر یک از طرفین معاهده میتواند از زیر بار آن شانه خالی کند.
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر