«مراقب از دست رفتن اعتماد متحدان و بستانکاران، از بین رفتن وضعیت ارز ذخیره، فروش داراییهای بدهی و تضعیف پول ملی، بهویژه در برابر طلا باشید.» ری دالیو این جمله را در سال ۱۹۵۶ درباره بریتانیا ننوشت. او آن را در مارس ۲۰۲۶ درباره ایالات متحده نوشت. اما شباهتی که او ترسیم میکرد، غیرقابل انکار و عامدانه بود. بنیانگذار شرکت «بریجواتر اسوشیتس» و نویسنده مجله «فورچون»، که دههها را صرف ترسیم نمودار ظهور و سقوط امپراتوریهای دارای ارز ذخیره در طول ۵۰۰ سال تاریخ کرده است، برای توضیح آنچه معتقد بود در زمان حال برای قدرتمندترین کشور جهان در حال رخ دادن است، به یک بعدازظهر در نوامبر ۱۹۵۶ بازگشت. در آن بعدازظهر، آنتونی ایدن، نخستوزیر بریتانیا، تماسی تلفنی دریافت کرد که به یک امپراتوری پایان داد. در اواخر اکتبر ۱۹۵۶، بریتانیا و فرانسه — در کنار اسرائیل — پس از آنکه جمال عبدالناصر، رئیسجمهور مصر، کانال سوئز را که شریان حیاتی تجارت میان اروپا و آسیا بود ملی کرد، به مصر حمله کردند. از نظر نظامی، این عملیات موفقیتآمیز بود. در عرض چند روز، نیروهای انگلیسی-فرانسوی بخش شمالی کانال را تحت کنترل گرفتند، اما اوضاع خارج از میدان نبرد از هم پاشید. ایالات متحده که از این اقدام یکجانبه نگران بود و نمیخواست اجازه دهد متحدانش تعادل دوران جنگ سرد را برهم بزنند، فشار خردکنندهای وارد کرد. واشنگتن تهدید کرد که در حالی که پوند بریتانیا تحت حملات سفتهبازانه قرار داشت، از اعطای وامهای اضطراری صندوق بینالمللی پول خودداری خواهد کرد. این یک جنگ مالی بود و نتیجه داد. ایدن که با بحران ارزی مواجه شده بود، ظرف چند هفته با خفت از مصر عقبنشینی کرد. ارتش پیروز شده بود، اما امپراتوری شکست خورده بود. و آنچه در پی آمد، یک
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.