تنگه هرمز بازگشایی شده و ایران شروع به ایفای نقش پلیس آن کرده است؛ کنترل ترافیک دریایی را در دست گرفته و از وضع عوارض سخن میگوید. کاخ سفید این موضوع را تکذیب کرده و اصرار دارد که هیچ عوارضی در کار نیست و ایران نیز چنین تعهدی داده است، و تهدید به بازگشت ناوهای جنگی آمریکا به لنگرگاههای نزدیک خلیج فارس کرده است. به نظر میرسد یکی از دو طرف حقیقت را نمیگوید، یا اینکه به دلیل تفسیرهای متفاوت از توافق، با ابهام مواجه هستیم. حتی اگر ایران یک دلار هم عوارض دریافت نکند، کنترل آن بر تنگه، قدرت سیاسی بسیار خطرناکی به آن میبخشد. هدف نهایی تهران، کنترل خلیج فارس با تعیین خود به عنوان تصمیمگیرنده برای اجازه دادن یا ممانعت از عبور نفتکشهاست. این امر بعداً به این معنا خواهد بود که تمام کشورهای منطقه و همچنین کشورهای واردکننده در سراسر جهان، تابع تصمیم افسران نیروی دریایی ایران در خصوص عبور انتخابی یا مسدود کردن مسیر خواهند شد. این موضوع زمانی آشکار میشود که ایران با هر یک از کشورهای حوزه خلیج فارس اختلاف پیدا کند؛ چرا که در آن صورت تلاش خواهد کرد با بهانههای مختلف از صادرات آن کشور جلوگیری کند. تهران همچنین کشورهای واردکننده اروپایی یا آسیایی را با محدود کردن محمولههای عبوری تنبیه خواهد کرد. ایران از تنگه برای تحمیل سیاستهای خود بر کشورهای خلیج فارس و تنبیه آنها در هر زمان که بخواهد استفاده خواهد کرد. علاوه بر این، ایران عوارض غیرمجازی بر کشتیهای عبوری وضع خواهد کرد. این رفتار شناختهشده تهران در دهههای اخیر است: افرادی از ملیتهای کشورهایی را که با آنها اختلاف دارد از خیابان میرباید و آنها را به اتهامات ساختگی متهم میکند تا دولتهایشان را برای دادن امتیاز تحت فشار قرار دهد. این کشور تمرین میکند...
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر