نوشته رمزی بارود | ۲۶ ژوئن ۲۰۲۶ | ۰ نظر اورسولا فون در لاین، رئیس کمیسیون اروپا، حق دارد که روابط اروپا با هر کشور یا بلوک دیگری را به رعایت حقوق بشر مشروط کند. البته این موضوع در صورتی صادق است که او خود واقعاً به چنین ارزشهایی اهمیت دهد. در واکنش به امضای تفاهمنامه ۱۹ ژوئن میان ایالات متحده و ایران – که با هدف پایان دادن به یک جنگ ویرانگر صورت گرفت – فون در لاین اعلام کرد که اتحادیه اروپا قصد ندارد تحریمهای خود علیه تهران را لغو کند. او در تاریخ ۱۵ ژوئن، پیش از اجلاس گروه هفت، هرگونه گشایش دیپلماتیک را قاطعانه به تغییرات داخلی در جمهوری اسلامی مشروط کرد. وی اظهار داشت: «اصل تحریمها این است که پیش از آنکه بتوانیم به فکر لغو آنها باشیم، به تغییرات واقعی در میدان نیاز داریم.» و افزود: «تا زمانی که تغییری در رفتار صورت نگیرد، نمیتوان به دلیل نقض حقوق بشر، تحریمها را لغو کرد.» اگر موضع اروپا را بهصورت مجزا در نظر بگیریم، ممکن است اصولی و حتی قابلتحسین به نظر برسد. اما در بستر گستردهتر ژئوپلیتیک، این موضع سطحی حیرتانگیز از دورویی را آشکار میکند. درست در همان روز، دورویی اتحادیه اروپا برملا شد. در جریان نشست شورای روابط خارجی در لوکزامبورگ، اروپا عملاً از اتخاذ موضعی واحد برای اعمال تحریمهای تجاری علیه اسرائیل خودداری کرد؛ آن هم با وجود نسلکشی جاری در نوار غزه و خشونتهای مهارنشدنی شهرکنشینان و سیاستهای توسعهطلبانه در کرانه باختری اشغالی. این گفتگو حتی اگر به خاطر [تلاشهای...] نبود، اصلاً شکل نمیگرفت.
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر