شهباز شریف، نخستوزیر پاکستان، در تاریخ ۱۸ ژوئن ۲۰۲۶ به عنوان میانجی، «تفاهمنامه اسلامآباد میان ایالات متحده آمریکا و جمهوری اسلامی ایران» را امضا کرد؛ یک روز پس از آنکه دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا و مسعود پزشکیان، رئیسجمهور ایران با این توافق موافقت کرده بودند. این سند با هدف پایان دادن به جنگ ۲۰۲۶ ایران تنظیم شده است؛ جنگی که در ۲۸ فوریه با حملات مشترک آمریکا و اسرائیل آغاز شد و به سرعت در سراسر منطقه گسترش یافت. از جمله مفاد این توافق، تعهد دو کشور به توقف عملیات نظامی، احترام به تمامیت ارضی و ادامه مذاکرات برای دستیابی به توافق نهایی است. ایران متعهد شد تنگه هرمز را بازگشایی کند و ایالات متحده نیز با لغو محاصره دریایی خود موافقت کرد. آصف علی زرداری، رئیسجمهور پاکستان، هنگام اعلام این توافق، از مشارکت کشورهای منطقهای از جمله قطر که به تسهیل گفتگوها کمک کرد، و همچنین کشورهایی مانند مصر، عربستان سعودی و ترکیه که به طور غیررسمی از این روند حمایت کردند، قدردانی کرد. نقش عربستان سعودی در این میان بیسروصدا بود. در کنفرانسی در وین در روز امضای توافق، شاهزاده فیصل بن فرحان آل سعود، وزیر امور خارجه عربستان، این تفاهمنامه را «بسیار مهم» و نقطه عطفی احتمالی برای آرامسازی منطقه خواند. وی سپس هشدار داد که جزئیات، بهویژه در مورد راستیآزمایی بلندمدت، اهمیت خواهد داشت و تأکید کرد که برای جلوگیری از درگیریهای آینده، نیاز به گفتگوی امنیتی منطقهای وجود دارد. این تشویق علنی که با ملاحظات خصوصی همراه است، در کل مواضع ریاض دیده میشود. بیان دلیل این ملاحظات دشوار نیست. یک
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر