تئوکراسی بیرحمی که از تهران اعمال میشود، بر پایه دههها سوءمدیریت به قدرت رسید. به قلم سایمون سباگ مانتفیوری. سال ۱۹۷۹ یکی از تاریخهای تعیینکننده در تاریخ سیاسی مدرن است. با نگاهی به قرن گذشته تاریخ خاورمیانه، بیش از پیش روشن میشود که انقلاب اسلامی از نظر اهمیت، نه تنها برای منطقه بلکه برای جهان، همتراز با انقلابهای فرانسه و روسیه است. سومین جنگ خلیج فارس یادآور این نکته است که رژیمهای سرکوبگری که توسط نیروهای امنیتی وفادار و آدمکش پشتیبانی میشوند، بهندرت توسط جمعیتهای شجاع و غیرمسلح سرنگون میشوند؛ دولتهای کمی صرفاً با قدرت هوایی و بدون حضور ارتش شکست میخورند؛ هر رهبری رویای یک جنگ کوتاه و پیروزمندانه را در سر میپروراند اما نصیب کمتر کسی میشود؛ آغاز جنگها آسان، پایان دادن به آنها دشوار و پیشبینیشان حتی سختتر است. اما یک چیز قطعی است: پیروزی در جنگ علیه یک دولت-ملت بزرگ بدون مطالعه تاریخ آن دشوار است. کتاب «ایران و انقلاب» نوشته هما کاتوزیان، پژوهشگر کالج سنت آنتونی آکسفورد، و «انقلاب دزدیده شده» نوشته بزرگمهر شرفالدین و یگانه تربتی، دو کتاب برجستهای هستند که هر دو بارها بسیاری از پیشفرضهای غرب درباره ایران را به چالش میکشند و باید در کنار هم خوانده شوند. کاتوزیان تحلیلی عالی، جذاب و ضروری از قدرت و جامعه ایران ارائه میدهد، در حالی که شرفالدین - که تا زمان خروجش در سال ۲۰۰۸ برای کار در بیبیسی و بعداً شبکه اپوزیسیون ایران اینترنشنال، سردبیری یک مجله خبری در جمهوری اسلامی را بر عهده داشت - و تربتی - روزنامهنگاری در...
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر