گفتوگو، ۲۱ ژوئن ۲۰۲۶، نوشته میریل ربیز، کالج دیکینسون (دِ کانوِرسیشن) – ایالات متحده و ایران در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۶ یک توافق آتشبس موقتِ دیرانتظار را امضا کردند. پس از ماهها بلاتکلیفی، مردم منطقه خلیج فارس میتوانند بهطور بالقوه نفسی به راحتی بکشند و به نظر میرسد بازارهای جهانی با بازگشایی تنگه هرمز رونق خواهند گرفت. تکلیف کسانی که پیامدهای جنگ در لبنان را تحمل کردهاند چه میشود؟ بههرحال، تفاهمنامه امضاشده صرفاً یک توافق صلح میان ایالات متحده و ایران نیست؛ بلکه به اصرار تهران، این توافق با هدف توقف خصومتها در تمامی جبههها، از جمله در لبنان، منعقد شده است. پرزیدنت دونالد ترامپ این توافق را پیروزی برای ایالات متحده و بستن آخرین فصل از درگیریهای واشینگتن در خاورمیانه میداند. اما بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، که گفته میشود کشورش از روند دیپلماتیک کنار گذاشته شده، ممکن است نقشههای دیگری داشته باشد که اقتدار ترامپ در منطقه را به چالش بکشد. پس از انتشار اخبار مربوط به این توافق در ۱۴ ژوئن، نتانیاهو بلافاصله اعلام کرد که اسرائیل لبنان را «بهطور نامحدود» اشغال خواهد کرد. سپس اسرائیل با موج تازهای از حملات هوایی، چهار نفر را در لبنان کشت. ترامپ که بهوضوح از این اقدامات ناراضی بود، علناً آنها را محکوم کرد و حتی پیشنهاد داد که سوریه میتواند وارد عمل شده و حزبالله، گروه لبنانی تحت حمایت تهران که نزدیک به پنج دهه در جنوب لبنان با اسرائیل جنگیده است، را خلع سلاح کند. در حالی که اسرائیل به بمباران لبنان و بیرون راندن شهروندان لبنانی از سرزمینهایشان ادامه میدهد – در تقابل با
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.