سه شنبه ۱۴۰۵/۰۳/۲۶
ایران در دیدار افتتاحیه جام جهانی، دو بار عقبماندگی مقابل نیوزیلند را جبران کرد و به تساوی رسید.
واقعاً چه احساساتی در رگهای بازیکنان ایران جریان داشت، آنگاه که در لسآنجلس پا به زمین مسابقه گذاشتند؟ چند ساعت پیش از آن، دونالد ترامپ در فرانسه و پیش از اجلاس گروه هفت گفته بود که توافق صلحی امضا شده است. همچنین، چه در ذهن جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، در جایگاه ویژه میگذشت؛ کسی که عملاً اعتراف کرده بود قدرت جلوگیری از هرجومرجی که حضور ایران را تحتالشعاع قرار داده، ندارد. سرانجام، حداقل برای ۱۰۱ دقیقه در برابر نیوزیلند، بازیکنان ایران توانستند بر فوتبال تمرکز کنند، درست همانطور که سرمربیشان، امیر قلعهنویی، وعده داده بود. گلهای محمد محبی و رامین رضاییان، دبل هوشمندانه الی جاست را خنثی کرد. تشویق تماشاگران متعصب، نوعی از شادی را به ارمغان آورد که مهدی طارمی، کاپیتان ایران، اذعان داشت در ماههای اخیر جای خالیاش حس میشد. با تپههای هالیوود که از بخشهایی از این ورزشگاه تماشایی – که با سایبانی اشکیشکل و لوستری الایدی که دور تا دور آن را فرا گرفته، پوشیده شده – قابل مشاهده بود، به نظر نمیرسید ایران درگیر بار سیاسی باشد. هرچه باشد، این احتمالاً از نظر سیاسی پرتنشترین رویداد ورزشی در تاریخ بود، با توجه به موانعی که ایران تنها برای قدم گذاشتن به زمین مسابقه در لسآنجلس پشت سر گذاشت؛ این اولین بازی از سه بازی گروه G در ایالات متحده بود، کشوری که ایران از ماه فوریه با آن در وضعیت جنگی به سر میبرد. با یازده مقام ایرانی برای ورود به آمریکا مخالفت شد که باعث شد آنها پایگاه تیم خود را از آریزونا به تیخوانای مکزیک منتقل کنند. برنامه تمرینی آنها
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر