جلال عبده (۱۹۰۹ – ۱۹۹۶) دیپلمات، حقوقدان و سیاستمدار ایرانی بود که از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۵۹ به عنوان نماینده دائم ایران در سازمان ملل متحد، از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۱ به عنوان کمیسر همهپرسی کامرون بریتانیا، و در سالهای ۱۹۶۲–۱۹۶۳ به عنوان مدیر سازمان ملل متحد برای نظارت بر انتقال گینه نو غربی از هلند به اندونزی تحت نظارت «اداره اجرایی موقت سازمان ملل متحد» خدمت کرد. او همچنین به دلیل رهبری ابتکار عمل ایران در سال ۱۹۵۲ در سازمان ملل برای تثبیت حق حاکمیت دائمی بر منابع طبیعی در حقوق بینالملل شناخته شده است. او برای مدت کوتاهی از ژوئن تا ژوئیه ۱۹۵۹ به عنوان هجدهمین وزیر امور خارجه در دوران پهلوی خدمت کرد. عبده در سال ۱۹۰۹ در تهران متولد شد. او فرزند شیخ محمد عبده بروجردی بود. عبده تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه فردوسی و مدرسه شرف مظفری به پایان رساند و سپس تحصیلات متوسطه را در دارالفنون گذراند. او متعاقباً در مدرسه عالی حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران ثبتنام کرد و در سال ۱۹۳۰ مدرک کارشناسی خود را دریافت نمود. پس از فارغالتحصیلی، وارد وزارت دادگستری شد و فعالیت حرفهای خود را به عنوان کارمند قضایی درجه سه در اداره ثبت اسناد آغاز کرد. عبده علاوه بر تحصیلات حقوقی، آموزشهای نظامی را در دانشکده افسری گذراند و در هنگ پهلوی خدمت کرد. او بعدها به عنوان حقوقدان در دادگاههای نظامی ایران فعالیت داشت. وی سپس به فرانسه رفت و مدرک دکترای حقوق خود را از دانشگاه سوربن دریافت کرد. پس از اخذ دکترا، عبده در سال ۱۹۳۷ به عنوان معاون مدیرکل در وزارت دادگستری ایران منصوب شد و تا سال ۱۹۳۹ این سمت را بر عهده داشت.
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر