آیا همین بود؟ آیا لحظهای که اسففلو سیتوله در دقیقه نهم بازی افتتاحیه توپ را لو داد و خولیان کینیونس با یورش به سمت دروازه، توپ را از میان پاهای رونوِن ویلیامز عبور داد، همان لحظهای بود که فوتبال کنترل اوضاع را در دست گرفت؟ همان لحظهای که نگرانیها درباره رفتارهای تهاجمی میزبان اصلی رنگ باخت و جهان به جشن گرفتن آن جشنواره بزرگ انسانی که جام جهانی باید باشد، پرداخت؟ بعید به نظر میرسد. جنگ دونالد ترامپ با ایران همچنان ادامه دارد، همانطور که فجایع نیروهای مهاجرتی او. اما موضوع فقط این نیست. جیانی اینفانتینو تصمیم گرفته است این تورنمنت را، برخلاف رویه دوران مدرن، بدون کمیته سازماندهی محلی برگزار کند. شاید این موضوع توجیهکننده سازماندهی آشفته در ورزشگاه آزتکا نباشد – ترافیک هرجومرجگونه، نبود تابلوهای راهنما، فقدان وایفای و بینظمی عمومی – اما قطعاً اصلاح وضعیت را دشوارتر میکند. البته هواداران مکزیک چندان اهمیتی به این مسائل نمیدادند. با وجود سه کارت قرمز، این یک پیروزی بیدردسر بود و اگرچه در این تورنمنت حریفی ضعیفتر از این تیم آفریقای جنوبیِ بسیار ناامیدکننده پیدا نخواهد شد، آنها از همین حالا میتوانند به مرحله یکشانزدهم نهایی چشم بدوزند. خاویر آگیره، سرمربی مکزیک گفت: «ما برتر بودیم اما نتیجه این را نشان نمیداد. کار کمی پیچیده شد اما آرامش خود را حفظ کردیم و با برد شروع کردیم. آیا میتوانیم بهتر شویم؟ قطعاً.» در ابتدای مراسم افتتاحیه، صدای گوینده اعلام کرد: «فوتبال همه ما را متحد میکند»، هرچند این موضوع شامل داوران سومالیایی، کادر فنی ایرانی یا... نمیشد.
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.