هالی داگرس، عضو ارشد خانواده لیبیتزکی در برنامه «ویتربی» مؤسسه واشنگتن در امور ایران و سیاست ایالات متحده است. فعال کردن «کلید قطع» (kill switch)، ابزاری قدرتمند برای اعمال کنترل استبدادی است، اما تسریع اقدامات متقابلی مانند «اتصال مستقیم به مصرفکننده» (D2C) میتواند به جلوگیری از استفاده رژیمها از این تاکتیک در آینده کمک کند. از ۲۶ مه، سونامی از پستهای کاربران ایرانی شبکههای اجتماعی را فرا گرفت؛ کاربرانی که از زمان آغاز جنگ در ۲۸ فوریه، صدایشان تا حد زیادی شنیده نشده بود. تماسهای تصویری، خانوادههای دور از وطن را که سه ماه به یک تیک خاکستری در واتساپ خیره مانده بودند—نشانهای که پیام ارسال شده اما دریافت نشده است—دوباره به هم پیوند داد. یک کاربر ایرانی احساس بسیاری را اینگونه توصیف کرد: «سلام از زندان ایران پس از سه ماه. ما از سلول انفرادی به بند عمومی منتقل شدیم.» قطعی اینترنت در ایران به امری عادی تبدیل شده که در جریان خیزشهای ضد رژیم و اکنون در دو جنگ اعمال شده است. اما به گفته «نتبلاکس»، نهاد ناظر جهانی اینترنت، این قطعی—پنجمین مورد در ایران—طولانیترین قطعی اینترنت در جهان بوده است. اکنون بخشی از اتصالات آنلاین برقرار شده، اما برای بسیاری از ایرانیان، بازگشایی جزئی مانند برداشتن چند آجر از دیوار دیجیتالی است که جمهوری اسلامی ساخته است: به اندازهای که ایرانیان بتوانند نگاهی به دنیای بیرون بیندازند، اما نه به اندازهای که بتوانند وارد آن شوند؛ و این گشایش با این آگاهی همراه است که رژیم میتواند هر لحظه دوباره آن دیوار را مسدود کند. این مشکلی است که ایرانیان برای حل آن به همکاری بینالمللی و فناوریهای جدید نیاز دارند. در جریان اعتراضات سال ۲۰۲۲ که با شعار «زن، زندگی، آزادی» شناخته شد، کیتهای استارلینک که بهصورت قاچاق وارد شده بودند، اندک گشایشی ایجاد کردند.
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر