بلومبرگ طی گزارشی بررسی میکند که کدام کشورها در سال ۲۰۲۶ با ناآرامی روبرو خواهند شد. نسل زِد که زیر بار اجارهبها و هزینههای سرسامآور زندگی خرد شده، با آیندهای روبروست که در آن رباتها و هوش مصنوعی مشاغلشان را تهدید میکند و به همین سبب موجی از اعتراضات جهانی را به راه انداخته که دولتها را در سراسر جهان به لرزه درآورده است. تاکنون رهبران کشورهای نپال، ماداگاسکار و بلغارستان سقوط کردهاند و از اندونزی تا پرو و صربستان با ناآرامیهای بیوقفه و جوانمحور دستوپنجه نرم میکنند که در رسانههای اجتماعی شکل میگیرد و از بازیهای ویدئویی و انیمه الهام میپذیرد. این خشم حتی در اقتصادهای پیشرفته نیز طنینانداز شده است؛ چنانکه پیروزی غافلگیرکننده «زهران ممدانی» در انتخابات شهرداری نیویورک نشان داد که دغدغههای معیشتی و اضطراب اقتصادی تا چه حد سیاستهای جوانترین نسل شاغل را شکل میدهد. اگرچه جرقههای اولیه در هر کشور متفاوت است، اما مصاحبه با معترضان، حامیان و کارشناسان نشاندهنده دردهای مشترک است: سرخوردگی از نابرابری فزاینده، بیکاری، فساد و تردیدی عمیق در میان دانشجویان و کارگران جوان مبنی بر اینکه آیا هرگز میتوانند از زندگیای مشابه والدین خود بهرهمند شوند یا خیر. «ردیاب اعتراضات کارنگی» در سال جاری ۵۳ تظاهرات ۱۰ هزار نفری یا بیشتر را در ۳۳ اقتصاد جهان ثبت کرده است که بالاترین آمار از زمان شروع این پروژه در سال ۲۰۱۷ محسوب میشود. برای درک آنچه عامل اصلی این خشم در کانونهای بحران جهانی است، واحد اقتصاد بلومبرگ ۲۲ میلیون داده آماری شامل معیارهایی از قطببندی سیاسی و نابرابری درآمدی گرفته تا قیمت نفت و ساختار سنی جمعیت را به یک مدل هوش مصنوعی اضافه کرد. یافتهها نشان میدهد که از نپال تا ماداگاسکار و از پرو تا مراکش، نفوذ بالای شبکههای اجتماعی و میانگین سنی پایین جمعیت، خطر تبدیلِ نارضایتی از مسائلی چون نابرابری، بیکاری و فساد به سطوح بالای…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.