دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، شامگاه یکشنبه با این عبارات اعلام کرد که ایالات متحده پس از بیش از صد روز نبرد، با ایران به توافقی برای پایان دادن به جنگ و بازگشایی تنگه هرمز دست یافته و امضای رسمی آن برای ۱۹ ژوئن برنامهریزی شده است. اندکی پس از آن، مقامات ایرانی نیز تأیید کردند که دو طرف پیشنویس یک تفاهمنامه را نهایی کردهاند که محاصره دریایی بنادر ایران توسط آمریکا را لغو و آتشبس فعلی را تمدید میکند. همزمان با آشکار شدن جزئیات، کارشناسان ما دیدگاههای خود را درباره آنچه میدانیم—و آنچه هنوز نمیدانیم—در مورد این توافق، معنای آن و انتظاراتی که در آینده میرود، به اشتراک میگذارند. مراقب «شکاف» میان آرمانهای تفاهمنامه و توافق نهایی باشید. ما از جزئیات کامل آنچه در تفاهمنامه میان ایران و ایالات متحده آمده است، مطلع نیستیم. تا به امروز، حواشی و فضاسازیهای رسانهای بیشتر از متن و واقعیت بوده است، اما سه نکته کلیدی وجود دارد که باید آنها را زیر نظر داشت: ۱) این تفاهمنامه در حال حاضر چه میکند، ۲) آرمان و هدف نهاییاش چیست، و ۳) برای جلوگیری از درگیریهای بیشتر، چه کارهایی باید انجام دهد. بر اساس گزارشهای عمومی، این تفاهمنامه یک طرح ۱۴ مادهای است که آتشبسهای شکننده در ایران و لبنان را مدون کرده و محورهای مذاکرات آینده را ترسیم میکند. این طرح به احتمال زیاد به طور موقت از خشونتها میکاهد، ترافیک دریایی را افزایش میدهد و به طرفین زمان بیشتری میدهد تا روی جزئیات بحث کنند. به نظر نمیرسد این تفاهمنامه مسائل اصلی پیرامون سازوکارهای تنگه هرمز، امتیازات هستهای ایران، یا مشوقهای مالی و کاهش تحریمهای ایران را حلوفصل کرده باشد. قرار است این مسائل در مرحله دوم بررسی شوند—و برنامههای مربوط به این موضوعات به دلیل محتوای هنوز تأیید نشدهشان، از هماکنون با انتقادهای داخلی در ایالات متحده، اسرائیل و ایران مواجه شدهاند.…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر