در ۲ اوت، ترامپ اعلام کرد که با توجه به احترام به نگرانیهای کشورهای منطقه و گزارشهای مربوط به پیشرفتهای جدید در راه دستیابی به توافق، از آغاز فعالیت نظامی گسترده علیه ایران عقبنشینی میکند. از آن زمان، به نظر میرسد دیپلماسی شدت یافته و سخن از توافقی قریبالوقوع میان ایران و عمان در خصوص استفاده از تنگه هرمز به میان آمده است. تهران مدعی است تا زمانی که ایالات متحده اقداماتی را برای بازگشت به یادداشت تفاهم ماه ژوئن انجام ندهد—نظیر رفع محاصره تجارت غیربشردوستانه ایران و لغو تحریمهای فروش نفت—تنگه را بازگشایی نخواهد کرد. اگر تهران بر این موضع پافشاری کند، نیاز خواهد داشت که مذاکرات مستقیم با واشنگتن را از سر بگیرد. در این صورت، دولت ترامپ چه رویکردی باید در قبال مذاکره برای یک توافق جدید اتخاذ کند و چه کاری میتواند انجام دهد تا اطمینان حاصل کند که این ترتیبات دوام بیشتری نسبت به نخستین یادداشت تفاهم خواهد داشت؟ برای دستیابی به حتی شمهای از موفقیت، مقامات آمریکایی باید هدف خود را بر روی توافقی سادهتر و شفافتر متمرکز کنند که دو عنصر کلیدی را در اولویت قرار دهد: بازگشایی تنگه و آبراههای اطراف برای رفتوآمد بینالمللی، و به دست آوردن تصویری دقیق و بهروز از وضعیت واقعی برنامه هستهای ایران به منظور کاهش نگرانیها از احتمال دستیابی سریع به سلاح هستهای (گریز هستهای). اقدامات فوری در وهله نخست، دولت باید نگاهی صادقانه و آزادانه به یادداشت تفاهمی که ترامپ در ورسای امضا کرد بیندازد تا ببیند چه چیزی به اشتباه رفته است. زبان نامشخص آن سند و مجموعه موضوعات بیش از حد گسترده آن، بر درجه سختیِ مسائلی که خود وظیفهای بس دشوار بود، افزود. نمونه خوبی از یک توافق موقتِ قبلی وجود دارد که واشنگتن میتواند برای الهامگیری و جزئیات به آن رجوع کند. در نوامبر ۲۰۱۳، چین، فرانسه، آلمان، روسیه، بریتانیا، ایالات…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر