ایالات متحده در حال خروج نیروهای خود از آلمان است، اما تعداد سربازان تمام ماجرا نیست. لغو استقرار موشکها و کاهش ذخایر تسلیحاتی، بهطور بیصدا در حال فرسایش ستونهای بازدارندگی ناتو هستند.
اعلام اخیر دونالد ترامپ مبنی بر اینکه ایالات متحده ۵ هزار سرباز خود را از آلمان خارج خواهد کرد — همراه با تهدید به «کاهش» بیشتر از پایگاههای آمریکایی در سراسر اروپا — متحدان ایالات متحده را غافلگیر کرده است. به نظر میرسد این تصمیم بیش از آنکه حاصل محاسبات استراتژیک درباره تقسیم بار مسئولیت در ناتو باشد، برخاسته از تمایل به تنبیه اروپاییها بابت انتقاداتشان و حمایت محدود از جنگ با ایران است.
اگرچه به نظر نمیرسد این اقدام، حداقل تعداد ۷۶ هزار نیروی نظامی را که کنگره برای استقرار در اروپا الزامی کرده تهدید کند، اما به فهرست مسائلی میافزاید که پیامدهای ماندگاری برای امنیت اروپا دارند. این موارد شامل تخلیه ذخایر تسلیحاتی آمریکا به دلیل جنگ با ایران و تأخیر در تحویل تسلیحات به اروپا میشود؛ اما احتمال لغو استقرار موشکهای کروز تاماهاوک که قرار بود در سال ۲۰۲۷ در آلمان مستقر شوند، نگرانی ویژهای ایجاد کرده است.
مدتها انتظار میرفت که ایالات متحده در چارچوب برنامهای موسوم به «بازنگری وضعیت نیروها» در پنتاگون، در سطح فعلی نیروها و پایگاههای خود در اروپا تجدیدنظر کند. با این حال، متیو ویتاکر، نماینده دائم آمریکا در ناتو، به اروپاییها اطمینان داده بود که هرگونه تغییر با هماهنگی متحدان انجام خواهد شد تا اطمینان حاصل شود که هیچ «شکاف استراتژیکی» که اروپا را آسیبپذیرتر کند، ایجاد نخواهد شد. در زمانی که اروپا تازه تسلیح مجدد خود را آغاز کرده، این خروج نیروها میتواند اعتبار بازدارندگی ایالات متحده در اروپا را تضعیف کند.
این تصمیم بهویژه برای آلمان دردناک است؛ کشوری که از جهات بسیاری، با توجه به مطالبات فزاینده دولت ترامپ، یک متحد نمونه در ناتو بوده است. برلین در حال سرمایهگذاری کلان در بخش دفاعی خود است و تا سال ۲۰۲۹ به هدف ۳.۵ درصد از تولید ناخالص داخلی (که ناتو تعیین کرده) خواهد رسید. آلمان همچنین بزرگترین کمککننده به اوکراین است و بهتازگی — برای اولین بار در تاریخ پس از ۱۹۴۵ خود — یک استراتژی نظامی منتشر کرده که همین اواخر در ۲۴ آوریل، مورد تحسین البریج کلبی، معاون سیاستگذاری وزارت دفاع آمریکا، قرار گرفت. آلمان همچنین دستور اعزام یک کشتی مینروب به تنگه هرمز را صادر کرد تا به محض دستیابی ایالات متحده و ایران به یک آتشبس پایدار، در آنجا مستقر شود. اما به نظر میرسد انتقادات صدراعظم «فردریش مرتس» از جنگ با ایران — که برای مخاطبان داخلی آلمان مطرح شده بود — واکنشی تند را از سوی ترامپ برانگیخته است.
با این حال، در نگاه اول، تأثیر خودِ خروج نیروها نسبتاً محدود است. ۵ هزار سرباز حدود یکهفتم از ۳۸ هزار نیروی نظامی کنونی مستقر در آلمان را تشکیل میدهند. این نیروها عمدتاً در خدمت منافع جهانی ایالات متحده هستند و ارتش برای پشتیبانی از عملیاتهای خود در آفریقا، اروپا و خاورمیانه به پایگاههایی مانند پایگاه هوایی رامشتاین وابسته است. حتی اگر دولت ترامپ بخواهد تغییرات بیشتری در سطح نیروها در اروپا ایجاد کند، کنگره کف قانونی ۷۶ هزار نیروی مستقر را تعیین کرده که مانع از عقبنشینی بیشتر کاخ سفید میشود. کمیتههای نیروهای مسلح مجلس نمایندگان و سنا نیز در اقدامی دوحزبی، از این عقبنشینی انتقاد کرده و نسبت به هرگونه گام بیشتری که موجب تضعیف جناح شرقی شود، هشدار دادند.
آنچه نگرانکنندهتر از خروج فوری نیروهاست، احتمال لغو استقرار موشکهای کروز دوربرد تاماهاوک است که قرار بود در سال ۲۰۲۷ در آلمان مستقر شوند. این موضوع در سال ۲۰۲۴ توسط اولاف شولتس، صدراعظم سابق آلمان و جو بایدن، رئیسجمهور سابق آمریکا، مورد توافق قرار گرفت و هدف آن مقابله با موشکهای روسی مستقر در کالینینگراد بود. این اولین استقرار موشکهای دوربرد زمینپایه در آلمان پس از پایان جنگ سرد و پایان پیمان نیروهای هستهای میانبرد (INF) محسوب میشد. اگرچه احتمال لغو این طرح با توجه به تخلیه سریع ذخایر تاماهاوک آمریکا به دلیل جنگ با ایران تعجبآور نیست، اما میتواند اروپا را با کمبود یک قابلیت حیاتی مواجه کند که خودش نمیتواند بلافاصله آن را جایگزین نماید.
علاوه بر این، تخلیه سریع ذخایر ایالات متحده در طول جنگ با ایران باعث ایجاد یک وقفه طولانی در تحویل تسلیحات آمریکایی به اروپا و اوکراین شده است. پیش از این، تأخیر در تحویل مهمات سامانه «ناسامز» (NASAMS) و سامانه موشکی «هیمارس» (HIMARS) گزارش شده بود و انتظار میرود موشکهای رهگیر پدافند هوایی «پاتریوت» نیز تحت تأثیر قرار گیرند. رهبران اروپایی از زمان تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، سرمایهگذاری هنگفتی روی سامانههای آمریکایی انجام دادهاند، با این استدلال که این کار راهی برای نگه داشتن ترامپ در ناتو است. آنها همچنین استدلال میکردند که سفارش محصولات آماده از ایالات متحده، سریعتر و ارزانتر از تکیه بر سامانههای پدافند هوایی و رهگیرهای ساخت اروپا تمام میشود.
اما کمبود ذخایر ایالات متحده و تمایل ترامپ برای تنبیه اروپا، ممکن است رهبران اروپایی را مجبور به بازنگری در این موضع کند. موشکهای رهگیر پدافند هوایی پاتریوت بهویژه در وضعیت کمبود خطرناکی قرار دارند و شکافی ایجاد کردهاند که اوکراین و اروپا اکنون باید برای پر کردن آن با زمان مسابقه دهند.
در مجموع، این اعلامیهها، تنشهای مداوم فراآتلانتیک و همچنین کمبودهای تسلیحاتی، اعتبار بازدارندگی ایالات متحده در اروپا را — بهویژه از دیدگاه روسیه — تضعیف خواهد کرد. این اتفاق، قطره دیگری در جامی است که برای اروپا در حال لبریز شدن است و امنیت متحدان ایالات متحده را در وضعیتی آسیبپذیرتر از هر زمان دیگری قرار میدهد.