ساعت کمی از ۱ بامداد در سیاتل گذشته که جعفر پناهی به همراه گروهی از نمایندگان جامعه ایرانیان محلی به سمت برج «اسپیس نیدل» در همان نزدیکی حرکت میکنند. روحیهها عالی است؛ این گشتوگذار شبانه، جشنی است برای فرصت نادری که نصیب پناهی شده تا بتواند با یکی از فیلمهایش به سفر برود. در کشور خودش، او نه تنها از نمایش فیلمهایش منع شده، بلکه به طور کلی از فیلمسازی محروم است. پناهی که یکی از اسطورههای سینمای ایران محسوب میشود، از دهه ۱۹۹۰ فیلمهایی ساخته که در سطح بینالمللی مورد تحسین قرار گرفتهاند. اما در سال ۲۰۱۰، تمایل او به تمرکز بر حساسیتهای اجتماعی-سیاسی، برایش حکمی معادل شش سال زندان و ۲۰ سال محرومیت از فیلمسازی، فیلمنامهنویسی، خروج از کشور و مصاحبه به ارمغان آورد. اگرچه حکم زندان او به حالت تعلیق درآمد، اما ممنوعیتهای مختلف پابرجا ماند؛ با این حال، او به فیلمسازی غیرقانونی ادامه داد. در سال ۲۰۲۲، او برای حکم اصلی خود به زندان اوین فرستاده شد، اما پس از هفت ماه و با اعلام اعتصاب غذا آزاد گشت. در سال ۲۰۲۳، ممنوعیت خروج او لغو شد و او توانست برای اولین بار پس از ۱۴ سال از کشور خارج شود. او از آن زمان در فرانسه اقامت دارد و همین موضوع به او اجازه داده تا جدیدترین فیلمش را در ایالات متحده به نمایش بگذارد. فیلم «یک تصادف ساده» که به صورت مخفیانه در ایران فیلمبرداری شده، داستان گروهی از زندانیان سیاسی سابق را روایت میکند که مردی را به ظن اینکه شکنجهگر نیروهای امنیتی بوده، میربایند تا انتقام بگیرند. اما با پیشروی داستان، میل آنها به عدالت خیابانی با پرسشهایی اخلاقی، پیچیده میشود. این فیلم نخل طلای کن را دریافت کرد و یکی از رقبای احتمالی اسکار در بخش بهترین فیلم بینالمللی است (هرچند به عنوان نماینده فرانسه معرفی شده، چرا که هرگز در…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.