جامعه مدنی؛ حلقه مفقوده بازسازی پایدار سوریه

مرکز رصد و ارزیابی دبیرخانه شورای عالی انقلاب فرهنگی :رصدگر

خالد، یک تاجر چهل ساله از غوطه شرقی سوریه است. او می‌گوید پانزده نفر از اعضای خانواده‌اش از جمله والدین، خواهر و برادران، همسر باردار و پسر دو ساله‌اش را در حملات شیمیایی سال ۲۰۱۳ از دست داد، حملاتی که رژیم بشار اسد متهم به مسئولیت آن بود. او به یاد می‌آورد که همسرش در حال گفتن تَشَهُّد در آغوش جان باخت. او بعدها همسر دوم خود را نیز در حمله دیگری در طول محاصره از دست داد. در سپتامبر امسال، خالد در کارگاهی که آن را از میان آوارها بازسازی کرده، به ما گفت که سخت تلاش می‌کند تا کسب و کار مبلمان‌سازی خود را از سر بگیرد. او پس از سال‌ها اقامت در ادلب و ترکیه، به غوطه شرقی بازگشته؛ تنها به این انگیزه که «هر کاری لازم است برای بازسازی» شهر ویران‌شده‌اش انجام دهد.» یک سال پس از سقوط اسد و در میان کاهش شدید کمک‌های توسعه‌ای ایالات متحده در دهه‌های اخیر، سوریه پتانسیل این را دارد تا نشان دهد چگونه مالکیت، جامعه مدنی و تمرکز بر ریشه‌های سنتی می‌تواند به تسریع در بازسازی بینجامد. زیرساخت واقعی سوریه نه مادی، بلکه انسانی است. تنها چیزی که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. جامعه مدنی سوریه نه یک بخش فرعی برای سرمایه‌گذاری بلکه باید معمار اصلی بازسازی سوریه باشد . امروز، آینده توسعه نه در پول‌های کلان اهداکنندگان یا کمک‌های خارجی، بلکه در مردم به مثابه باارزش‌ترین دارایی یک کشور نهفته است. ارزیابی وزارت امور خارجه ایالات متحده در سال ۲۰۱۷ از پروژه‌های جامعه مدنی سوریه اشاره داشت که «مشارکت و مالکیت محلی کلید موفقیت پروژه در کوتاه‌مدت و بلندمدت است». این ارزیابی توصیه کرد که «فرصت‌های مداومی» برای سازمان‌های جامعه مدنی و جوامع محلی وجود داشته باشد تا نیازهای جامعه، موضوعات آموزشی و بازخورد تأمین آن در طول چرخه کمک را ارائه دهند. سوریه نه تنها یک تعهد…