دهههاست که مدافعان حقوق بشر توجهات را به تخلفات حقوق بشری در ایران جلب کردهاند. این موارد شامل نقض حق آزادی تجمع از طریق اعمال خشونت و دستگیری معترضان؛ بازداشتهای خودسرانه؛ تبعیض علیه اقلیتها؛ مجازاتهای غیرانسانی؛ استفاده از مجازات اعدام به عنوان ابزاری برای سرکوب سیاسی؛ و تبعیض سازمانیافته علیه زنان و دختران است. نظام جمهوری اسلامی ایران از زمان تأسیس خود در انقلاب ۱۳۵۷، همواره با این قبیل اتهامات روبهرو بوده است. علاوه بر «گزارشگر ویژه وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران» (که اولین بار در سال ۱۹۸۴ تأسیس و در سال ۲۰۱۱ دوباره فعال شد)، شورای حقوق بشر سازمان ملل در سال ۲۰۲۲، یک هیئت حقیقتیاب بینالمللی مستقل را به دلیل «تشدید وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران» تأسیس کرد. این هیئت در پاسخ به «سرکوب خشونتآمیز اعتراضات مسالمتآمیز» پس از مرگ مهسا امینی در بازداشت در سپتامبر ۲۰۲۲ و متعاقب آن جنبش «زن، زندگی، آزادی»ِ برای دفاع از حقوق زنان در ایران تشکیل شد. مأموریت اصلی هیئت حقیقتیاب محدود به تخلفات حقوق بشری مرتبط با اعتراضات پس از مرگ امینی بود. با این حال، در مارس ۲۰۲۵، با اذعان به تخلفات جدی و جاری حقوق بشری، از جمله آزار و اذیت زنان و دختران، مأموریت هیئت حقیقتیاب گسترش یافت تا نظارت و بررسی تمام اتهامات مربوط به «تخلفات اخیر و جاری حقوق بشر» در ایران، «از جمله تبعیض بر اساس جنسیت، قومیت، مذهب یا باور و دیدگاههای سیاسی» را پوشش دهد. این یادداشت به دو مورد از آنها میپردازد که نه تنها ادامه یافته، بلکه تشدید شده است: تبعیض و آزار و اذیت زنان و دختران، و اعدامهای خودسرانه. هدف این یادداشت ارائه یک مرور کلی و بهروزرسانی از این مسائل خاص حقوق بشری در ایران است. تبعیض و آزار و اذیت زنان و دختران تبعیض و بدرفتاری سازمانیافته با دختران و زنان ایرانی نگرانیهای…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.