شنبه ۱۴۰۵/۰۳/۰۹
توافق صلح قریبالوقوع با ایران نشان میدهد که چگونه اهداف حداکثری ترامپ کوچکتر شدهاند
واقعیت تلخ برای رئیسجمهور پس از یک سفر سهماهه که او را تهدید میکند به نقطه آغاز بازگرداند. پس از آغازهای متکبرانه، نوبت به واقعیت رسید. مسیری که از زمان سرنوشتسازترین تصمیم سیاست خارجی دوران ریاستجمهوریاش طی شده، دونالد ترامپ را به مقصدی تأملبرانگیز رسانده است: اینکه ایران به دلیلی دشمن چندین رئیسجمهور پیش از او بوده و حریفی است که نباید آن را دستکم گرفت. این یک اصلِ بارها گفتهشده در جنگ است که امیدها و برنامههایی که با خوشبینی در آغاز آن طراحی و جار زده میشوند، از اولین برخورد با دشمن جان سالم به در نمیبرند. با این حال، حتی با وجود این معیار احتیاطی، اهداف و روایتهای بهشدت متناقض ترامپ از زمان آغاز جنگ با ایران در ۲۸ فوریه، به یک سفرِ گیجکننده تبدیل شده است که در نهایت، او را تهدید میکند که به نقطه آغاز بازگرداند. پس از هفتهها مذاکراتِ متناوب، اکنون گزارش شده که آمریکا و ایران در آستانه توافقی برای پایان دادن به درگیریها هستند که ملموسترین و فوریترین پیامد آن، بازگشایی تنگه هرمز خواهد بود. بستن این آبراهِ حیاتی و استراتژیک توسط ایران – که پیش از شروع جنگ، مجرای ۲۰ درصد از عرضه نفت خام جهان بود – تأثیر شومی بر اقتصاد آمریکا داشته و باعث افزایش سرسامآور قیمت بنزین و کمبود کود شیمیایی شده که امنیت غذایی و قیمتها را تهدید میکند. اولویتی که ترامپ برای بازگشایی آن قائل شده، بهوضوح نشاندهنده اهرم بازدارندگی مضاعفی است که تهران در نتیجه این درگیری به دست آورده است.
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر