پیامدهای محاصره دریایی ایران

در ۱۲ آوریل، ترامپ پس از آنکه مذاکرات بین ایران و ایالات متحده به توافقی منجر نشد، محاصره دریایی تنگه هرمز را اعلام کرد. دو روز بعد، دریاسالار بردلی کوپر، فرمانده فرماندهی مرکزی ایالات متحده، اعلام کرد که «محاصره بنادر ایران به طور کامل اجرا شده است».

پس از اعلام اولیه ترامپ، ارتش ایالات متحده تصریح کرد که محاصره‌ای را علیه کشتی‌های همه کشورهایی که بنادر ایران یا خط ساحلی ایران را ترک یا وارد می‌کنند، از جمله در خلیج عمان و دریای عرب، اعمال خواهد کرد. در ۱۷ آوریل، ترامپ گفت که این محاصره «فقط مربوط به ایران» باقی خواهد ماند، اگرچه بلافاصله مشخص نبود که آیا این امر استراتژی اجرایی ارتش را تغییر خواهد داد یا خیر.

آیا ایالات متحده می‌تواند محاصره دریایی طولانی‌مدت را تحمل کند؟

بله، ایالات متحده می‌تواند در صورت لزوم، با پذیرش ریسک سایر اولویت‌های استراتژیک، این محاصره را برای مدت طولانی‌تری انجام دهد. طبق گزارش‌های منابع آزاد، ایالات متحده بیش از ده هزار نیرو و شانزده کشتی جنگی - یازده ناوشکن، یک ناو هواپیمابر، یک کشتی جنگی ساحلی و سه کشتی تهاجمی آبی-خاکی - را برای پشتیبانی از این محاصره مستقر کرده است. در حال حاضر، این محاصره ۱۵ درصد از کل ناوگان نیروی دریایی ایالات متحده را تشکیل می‌دهد. طبق گزارش‌ها، این کشتی‌ها توسط بیش از صد جت جنگنده؛ وسایل نقلیه بدون سرنشین خودکار؛ هواپیماهای اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی و تانکرها پشتیبانی می‌شوند.

ایالات متحده یک فرآیند مدیریت نیروی پویا دارد که امکان جابجایی سریع نیروها در سراسر جهان را فراهم می‌کند. در تئوری، کشتی‌هایی که به دفاع از میهن، بازدارندگی چین یا سایر مأموریت‌های جهانی اختصاص داده شده‌اند، می‌توانند در صورت خطر به این مأموریت‌ها اختصاص داده شوند. برنامه دفاع پیشرو مرکز اسکوکرافت، به‌روزرسانی‌های هفتگی در مورد چگونگی فشار عملیات خشم حماسی بر نیروها و دارایی‌های ایالات متحده که در سایر نقاط جهان مرتبط هستند، ارائه کرده است و این محاصره احتمالاً با تأثیرات کوتاه‌مدت و بلندمدت بر آمادگی نظامی، مشکل را تشدید خواهد کرد.

ایالات متحده چگونه این محاصره را اجرا خواهد کرد؟ ایالات متحده نیروهای خود را در خارج از خلیج فارس و تنگه هرمز مستقر کرده است و محاصره را از راه دور اجرا خواهد کرد، زیرا می‌تواند کشتی‌هایی را که از بنادر خارج می‌شوند، از راه دور و در حین عملیات از دریاهای عرب یا مدیترانه، رصد کند. نیازی به اعزام کشتی‌های نیروی دریایی از طریق تنگه یا به داخل خلیج فارس برای اجرای محاصره نیست. این امر به طور قابل توجهی خطر را کاهش می‌دهد، زیرا نیروها نه در معرض خطر برخورد با مین هستند و نه در معرض همان دارایی‌های ایرانی که بزرگترین خطر برای نیروهای آمریکایی در طول کل جنگ تاکنون بوده‌اند، یعنی موشک‌ها، پهپادها و قایق‌های تندرو تهاجمی، قرار دارند.

محاصره‌ها در درجه اول از طریق عملیات‌های بازدید، ورود، جستجو و توقیف اعمال می‌شوند که می‌توانند به ترتیب توسط نیروی دریایی، سپاه تفنگداران دریایی و گارد ساحلی انجام شوند. تفاوت‌های مهمی بین این نیروها وجود دارد. نیروی دریایی جستجو و توقیف را بدون مخالفت انجام می‌دهد، به این معنی که عملیات‌هایی که در آن کشتی‌ها مطیع هستند و یا به طور فعال مقاومت نمی‌کنند. واحدهای اعزامی دریایی - که یکی از آنها در حال حاضر در صحنه نبرد است و طبق گزارش‌ها یکی دیگر در پایان ماه به آن ملحق می‌شود - می‌توانند قابلیت‌هایی را برای انجام عملیات جستجو و توقیف فراهم کنند. در نهایت، این محاصره ممکن است عناصر گارد ساحلی را در کشتی‌های نیروی دریایی و سپاه تفنگداران دریایی داشته باشد، زیرا آنها قابلیت‌های اجرای قانون را خارج از عنوان ۱۰ قانون ایالات متحده، که بر همه خدمات دیگر حاکم است، دارند. با این حال، تاکنون هیچ گزارشی مبنی بر تأیید این موضوع وجود ندارد.

یک عملیات توقیف با ارتباط رادیویی آغاز می‌شود. ژنرال دن کین، رئیس ستاد مشترک ارتش، طی یک کنفرانس مطبوعاتی در ۱۶ آوریل توضیح داد که نیروهای آمریکایی، عمدتاً سوار بر ناوشکن‌ها، هنگامی که یک کشتی سعی در عبور از خط محاصره دارد، هشدارهایی را ارسال می‌کنند و در صورت عدم بازگشت کشتی، ممنوعیت و توقیف را اعلام می‌کنند. چنین هشدارهایی از زمان شروع محاصره تا صبح ۱۶ آوریل سیزده بار صادر شده است و هیچ موردی گزارش نشده است که نیروهای آمریکایی پس از این هشدارهای اولیه مجبور به سوار شدن به کشتی شوند.

برای سوار شدن به یک کشتی، ملوانان و تفنگداران دریایی ایالات متحده ممکن است یا با قایق‌های لاستیکی جنگی یا با هواپیماهای ترابری، به ویژه هواپیماهای اوسپری، که از طریق طناب‌های سریع روی کشتی‌ها فرود می‌آیند، نزدیک شوند. کین تأکید کرد که تاکتیک‌های آموزش‌دیده ارتش ایالات متحده برای سوار شدن شامل مجموعه‌ای از «گزینه‌های تشدید نیرو» مانند شلیک‌های هشدار دهنده است.

خطرات چیست؟
تشدید تنش. یکی از خطرات این است که ایران در پاسخ به محاصره به نیروهای آمریکایی یا کشورهای خلیج فارس حمله کند. تاکنون، ایران از تلافی خودداری کرده و به نظر می‌رسد که مایل به مذاکره است، به ویژه با اعلام ۱۷ آوریل خود مبنی بر اینکه اجازه می‌دهد کشتیرانی در مسیرهای تعیین شده توسط ایران از سر گرفته شود. اما با نزدیک شدن به تاریخ انقضای آتش‌بس ۲۲ آوریل، این حوزه‌ای است که باید زیر نظر داشت.

عملیات توقیف. این عملیات خطرناک هستند. در ژانویه ۲۰۲۴، دو نیروی دریایی ایالات متحده در جریان عملیات سوار شدن به کشتی در سواحل سومالی غرق شدند. علاوه بر این، گروه سوار شدن به کشتی کوچک است، در یک فضای محدود فعالیت می‌کند و ممکن است با مقاومت خصمانه روبرو شود. تا به امروز هیچ توقیفی رخ نداده است زیرا کشتی‌ها در حال انجام کاری هستند که کین آن را "انتخاب عاقلانه" برای رعایت محاصره نامید.

پارامترهای قانونی. مبنای قانونی محاصره بسیار پیچیده است، نه تنها به این دلیل که انواع مختلفی از محاصره وجود دارد، بلکه به این دلیل که آنها اهداف مختلفی را دنبال می‌کنند و به مبانی قانونی متفاوتی متکی هستند. کتابچه راهنمای فرمانده در مورد قانون عملیات دریایی، که به طور مشترک توسط نیروی دریایی، سپاه تفنگداران دریایی و گارد ساحلی ایالات متحده منتشر شده است، محاصره و معیارهایی را که باید رعایت کند، تعریف می‌کند. محاصره باید توسط کشور متخاصم - در اینجا ایالات متحده - از جمله جزئیات زمان شروع، مکان و مهلت قانونی آن ایجاد شود. کشور اجراکننده همچنین باید به همه کشورهای تحت تأثیر اطلاع دهد. علاوه بر این، محاصره باید مؤثر باشد، یعنی نیروها باید بتوانند محاصره را اجرا کنند، که در غیر این صورت یک محاصره کاغذی غیرقانونی خواهد بود. این محاصره باید بی‌طرفانه باشد و علیه کشتی‌های همه کشورها، از جمله کشور خودش، اجرا شود. و باید محدودیت‌های مشخصی داشته باشد. به عنوان مثال، نمی‌تواند دسترسی به بنادر و سواحل بی‌طرف را محدود کند یا صرفاً هدف گرسنگی دادن به یک جمعیت را دنبال کند.

حقوق بین‌الملل محاصره را به عنوان یک اقدام جنگی در نظر می‌گیرد که در صورت برآورده شدن شرایط خاص، از جمله اطلاع‌رسانی، اثربخشی، بی‌طرفی و سایر الزامات مورد بحث در بالا، قانونی تلقی می‌شود. علاوه بر این، هرگونه محاصره‌ای باید با قوانین بین‌المللی بشردوستانه و اصول ضرورت نظامی، تمایز و تناسب آن مطابقت داشته باشد. اگر جمعیت غیرنظامی مواد غذایی، دارویی یا سایر ملزومات کافی نداشته باشد، قوانین حقوق بشری از طرف محاصره‌کننده می‌خواهد که اجازه عبور آزاد کمک‌های بشردوستانه را بدهد.

متحدان و شرکا. این محاصره ممکن است روابط بین ایالات متحده و متحدان و شرکایش را بیشتر تحت تأثیر قرار دهد. تاکنون، هیچ متحد یا شریک ایالات متحده در خارج از اسرائیل علناً از محاصره حمایت نکرده است، در حالی که متحدان ناتو و استرالیا صریحاً از مشارکت خودداری کرده‌اند و ژاپن و کره جنوبی مواضع ظریفی را ابراز کرده‌اند که متعهد به حمایت از محاصره نیستند.

آمادگی نظامی ایالات متحده. ناو هواپیمابر USS George H.W. Bush در مسیر منطقه است. پس از رسیدن آن، ۷۵ درصد از کل ناوهای هواپیمابر موجود ایالات متحده به عملیات Epic Fury متعهد خواهند شد، علاوه بر ۶۶ درصد از کشتی‌های جنگی ساحلی موجود با بسته‌های ماموریت مقابله با مین، ۵۰ درصد از کشتی‌های MCM کلاس Avenger موجود و ۷۵ درصد از آواکس‌های E-۳ Sentry موجود. با مصرف این دارایی‌ها، این محاصره خطر عملیاتی بیشتری را در سایر صحنه‌های نبرد ایجاد می‌کند و بر آمادگی بلندمدت تأثیر می‌گذارد.

برای مثال، در ۱۵ آوریل، ناو هواپیمابر USS Gerald R. Ford رکورد استقرار پس از ویتنام را شکست و به ۲۹۶ روز در دریا رسید. گروه آماده به خدمت آبی-خاکی USS Tripoli و واحد اعزامی تفنگداران دریایی (ARG/MEU) - یکی از تنها سه ناوچه موجود در فهرست ایالات متحده - قرار بود در هند-اقیانوس آرام فعالیت کند، اما در عوض به خاورمیانه اعزام شده است. ممکن است به زودی یک ARG/MEU دوم به رهبری USS Boxer به آن بپیوندد. با توجه به واقعیت‌های فعلی تعمیر و نگهداری و آموزش، استقرار USS Boxer ARG/MEU موجی از قابلیت‌های ایالات متحده است که دسترسی به آن را در آینده محدود می‌کند و مانع از دستیابی ایالات متحده به یک برنامه پایدار و آماده برای داشتن سه ARG/MEU در موقعیت پیشرو می‌شود که می‌توانند به سرعت به بحران‌ها پاسخ دهند.

فشار بر نیروها با مسیرهای ترانزیت طولانی که کشتی‌ها باید طی کنند، تشدید می‌شود. در حالی که کشتی‌هایی که از سواحل شرقی ایالات متحده خارج می‌شوند، معمولاً از طریق دریای مدیترانه و سرخ عبور می‌کنند، گروه ضربت ناو هواپیمابر یو اس اس جورج اچ. دبلیو. بوش در حال حاضر از طریق دماغه امید نیک در حال عبور به منطقه است، زیرا حوثی‌ها دریای سرخ را در معرض خطر قرار داده‌اند. این استقرارهای گسترده و افزایش توانایی‌ها، تأثیرات آبشاری و بلندمدتی بر چرخه‌های تعمیر و نگهداری، آموزش و استقرار در سراسر سرویس‌ها دارد.