برخلاف هر زمان دیگری در تاریخ مدرن، رئیسجمهور ایالات متحده معترضان را در یک کشور خارجی تشویق میکند تا «نهادها را به تصرف خود درآورند» و میگوید «کمک در راه است» — که احتمالاً با حمایت اسرائیل همراه خواهد بود. این در حالی است که هیچ سیاست روشنی در قبال سرنوشت حکومت مذهبی این کشور یا سرنوشت ۹۰ میلیون جمعیت آن ارائه نشده است. تا ۱۳ ژانویه، خبرگزاری هرانا (ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر) برآورد کرد که آمار کشتهشدگان از زمان آغاز اعتراضات در ۲۸ دسامبر سال گذشته، به بیش از دو هزار نفر رسیده است. این در حالی است که دولت ایران، مانند تجربیات گذشته، اقدام به قطع کامل اینترنت کرده و کل ملت همچنان در بزرگترین زندان دیجیتال جهان به سر میبرند. «سحر»، دانشجوی دکتری در محله سعادتآباد تهران، در یک مکالمه تلفنی کوتاه که از طریق اتصال ماهوارهای استارلینک برقرار شد، گفت: «در محلهمان تکتیرانداز دیدم؛ در تمام این سالها هرگز چنین صحنههایی ندیده بودم.» صدای او مضطربتر از گفتگوهای قبلیمان در اوایل هفته بود. او توضیح داد که از روز شنبه، افراد کمتری به خیابانها میروند: «اوایل، خانوادهها، پیر و جوان همه بودند، اما حالا با توجه به حمام خونی که راه افتاده، همه وحشتزدهاند.» تاکنون به نظر میرسد سرکوب تظاهرات توسط تهران به یک حمام خون تبدیل شده است که تنها قربانیان آن مردم عادی ایران هستند؛ همانهایی که مدتهاست بهای انزوای جهانی ناشی از دههها تحریم و فشار ایالات متحده و متحدانش میپردازند. در چنین فضایی، دونالد ترامپ ممکن است فرصتی واقعی برای یک «معاملهگرِ کارآمد» بودن با ایران داشته باشد. با این حال، اگر او در مورد یک نتیجه پایدار و برد-برد برای هر دو کشور (آمریکا و ایران) جدی است، تنها یک دارایی ارزش شرطبندی دارد: مردم ایران. امروز جامعه ایران بیش از هر زمان دیگری از سال ۱۳۵۷ تاکنون، علیه…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.