حمله اسرائیل به ایران، هیچ نشانهای از اراده به تغییر حکومت در ایران به همراه نداشت. البته اسرائیل از همان ابتدا صراحتاً اعلام کرد که هدفش تغییر حکومت در ایران نیست، اما اقداماتش ممکن است سهواً شرایط را برای تحقق این امر توسط مردم ایران فراهم کند. و همانطور که اسرائیل کنترل حریم هوایی ایران را به دست گرفت و با موفقیت شروع به ترور بخش عمدهای از فرماندهان و حذف زیرساختهای نظامی کرد، این باور که این امر میتواند جرقه اعتراضات ضدحکومتی را بزند، قدرت گرفت. اما اکنون، با فرونشستن غبار درگیری، سیاستگذاران، مقامات نظامی، و بسیاری از مخالفان و گروههای اپوزیسیون ایران این سؤال را مطرح میکنند که چرا مردم ایران این لحظه به ظاهر بینظیر را برای سازماندهی یک قیام از دست دادند. البته دستگاه تبلیغاتی جمهوری اسلامی از نبود ناآرامیها بهرهبرداری کرده و ادعا میکند که دلیل به خیابان نیامدن ایرانیان این است که آنها در واقع از حکومت حمایت میکنند. اما این ادعا از حقیقت به دور است. دلیل واقعی به اقدامات امنیتیای مربوط میشود که حکومت به صورت پیشگیرانه در لحظه شروع عملیات اسرائیل فعال کرد و تا حد زیادی ناشناخته باقی مانده است. از سال ۲۰۰۷، حکومت یک دستگاه سرکوب گسترده را در سراسر جامعه ایجاد کرده است. چیزی که هم قدرتهای خارجی و هم اپوزیسیون ایران کاملاً از آن غفلت کردهاند. در حالی که اطلاعات و تحلیلهایی در مورد سازمان اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و وزارت اطلاعات وجود دارد، مهمترین نهاد عملیاتی در خیابانهای ایران در زمان ناآرامیها، کاملاً نادیده گرفته شده است: قرارگاههای عملیاتی سپاه پاسداران که از سال ۲۰۰۷ طی یک ساختار فراگیر در تمام استانها، شهرها، شهرداریها، مناطق و حتی محلات ایران نفوذ میکند. این ۱۱ قرارگاه عملیاتی امنیتی-نظامی که زیر نظر نیروی زمینی سپاه – یکی از شاخههای اصلی این سازمان – کار میکنند، در سراسر ایران…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.