لیندا کیسل از رفتن به استادیوم میترسید. روز ۲۱ سپتامبر، استادیوم تیم فوتبال آمریکایی آریزونا کاردینالز، به یادبود چارلی کرک، یک چهره جنجالی محافظهکار که نزدیک به دو هفته قبل در یک دانشگاه در یوتا ترور شده بود، تبدیل شد. دهها هزار عزادار با کلاههای «ماگا» و لباسهای قرمز، سفید و آبی به سمت محل مراسم سرازیر شدند. این مراسم ترکیبی از یادبود، مراسم مذهبی یک کلیسای بزرگ و یک گردهمایی سیاسی بود. با این حال، خانم کیسل نگران بود. او میترسید که استادیوم هدف حمله دیگری قرار گیرد. او میگوید: «احساس میکنم خیلی دو دسته شدهایم. دلم میخواهد ایالات متحده آمریکا دوباره متحد شود.» دونالد ترامپ برنامههای دیگری داشت. در طول بعدازظهر، رئیسجمهور و رهبران ارشد حزب جمهوریخواه استدلال کردند که کرک به شهادت رسیده و «قربانی» او تنها جنبش سیاسی و معنوی آنها را تقویت خواهد کرد. آنها از زبان جنگ (ارتش، زره و سرباز) برای توصیف مأموریت کرک در سازماندهی جوانان محافظهکار و تمایل او به مناظره با هر رقیبی که حاضر به این کار بود، استفاده کردند. «نقطه عطف آمریکا» تنها نام سازمان سیاسی کرک نبود، بلکه اشارهای به لحظهای پس از قتل او بود که تمدن غرب مسیر خود را اصلاح خواهد کرد. آقای ترامپ گفت که با مرگ کرک، «بزرگترین مبلغ آزادی آمریکایی ما، جاودانه شد.» این مراسم یادبود نشانههایی از نحوه ادامه تأثیر قتل کرک بر سیاست آمریکا ارائه داد. این مناسبت غمانگیز، مانع از این نشد که آقای ترامپ از این تریبون برای کنایه زدن به مخالفان خود استفاده کند. رئیسجمهور به جمعیت گفت: «او از مخالفانش متنفر نبود. بهترینها را برای آنها میخواست. این همان جایی است که من با چارلی اختلاف نظر دارم.» او ادامه داد: «من از مخالفم متنفرم.» او ریزخندید و جمعیت خندیدند، شاید از کمدی پنج ساعته رئیسجمهور پس از نزدیک به پنج ساعت سخنرانی سپاسگزار بودند.…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.