هزینههای بالای درخواست ویزا، نرخهای بالای رد درخواست، آمریکایی که از ورود استقبال نمیکند و جنگ، دست به دست هم دادهاند تا هواداران را دلسرد کنند. وقتی تیم ملی فوتبال ایران در مارس گذشته به جام جهانی فیفا راه یافت، انتظار نداشت که حضورش تنها در لحظات آخر - اگر اصلاً اتفاق بیفتد - به صدور ویزا توسط میزبان، یعنی ایالات متحده، بستگی داشته باشد. هواداران ایرانی که مشتاق حمایت از «تیم ملی» بودند نیز انتظار نداشتند که ورودشان توسط ایالات متحده ممنوع شود. پرزیدنت دونالد ترامپ در ژوئن گذشته فرمان اجرایی را امضا کرد که صدور ویزا برای چند کشور، از جمله ایران که ایالات متحده آن را «حامی دولتی تروریسم» نامیده بود، متوقف کرد. شاید غیرمنتظرهترین موضوع برای ایرانیان این بود که کشور میزبان بزرگترین رویداد ورزشی جهان، تنها چند ماه پیش از آغاز مسابقات، جنگی را علیه کشورشان آغاز کند. برای تیم امیر قلعهنویی، جنگ مشترک آمریکا و اسرائیل چیزی فراتر از ایجاد مانع در برنامههای آمادهسازی جام جهانی بود؛ این جنگ ملموس و شخصی بود، چرا که هزاران نفر در سراسر کشور بر اثر حملات موشکی کشته شدند. این جنگ به معنای بمباران ورزشگاه آزادی توسط آمریکا بود؛ ورزشگاهی که محل برگزاری چندین مسابقه داخلی است و تیم ملی در آن تمرین میکرد. این به معنای آن بود که اعضای تیم ملی کولهپشتیهای کوچکی را به یاد دانشآموزانی که در روز آغاز جنگ در حمله آمریکا به مدرسهای در میناب قتلعام شده بودند، در دست بگیرند. پس از ماهها کشمکشهای سیاسی میان آمریکا و ایران - که منجر به تغییر محل اردوگاه آنها به مکزیک شد - تیم ملی فوتبال مردان خود را در حالی خواهد یافت که در سایه...
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.