با توجه به تغییر تصویر تهدیدات در ماه جاری، دولت آمریکا باید برای دست‌یابی به یک توافقِ مصالحه‌آمیزِ دیگر، مشابه یادداشت تفاهم ماه ژوئن، فشار بیاورد؛ هرچند بازگرداندن ایران به پای میز مذاکره مستلزم پذیرش برخی مخاطراتِ ناشی از تشدید تنش‌ها و ارائه تضمین‌های امنیتی ملموس‌تر به شرکای روزافزون آسیب‌پذیرِ حوزه خلیج فارس خواهد بود. در تاریخ ۲۲ سپتامبر، پرزیدنت ترامپ در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل متحد با رهبران کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس دیدار خواهد کرد تا در مورد مسیر پیش‌رو با ایران گفت‌وگو کند. تا به امروز، دولت آمریکا جزئیات کمی درباره افکار و رویکرد او ارائه کرده است. اگرچه رئیس‌جمهور در علن از تشدید نبرد نظامیِ گسترده علیه حکومت ایران سخن گفته، اما رویکرد محتمل‌تر — و احتمالاً موفق‌تر — پیشنهاد یک راه‌حلِ مصالحه‌آمیز مشابه یادداشت تفاهم ماه ژوئن است؛ چرا که این اقدام می‌تواند اهداف پایه آمریکا را بدون تلاش برای تحمیل تسلیم ناداشته و غیرممکنِ ایران محقق سازد. اما کشورهای شورای همکاری خلیج فارس شرکایی کلیدی در چنین رویکردی خواهند بود؛ بنابراین رئیس‌جمهور باید در وهله اول — و با شروع از عربستان سعودی — آن‌ها را متقاعد کند که در برابر ایران و گروه‌های نیابتی‌اش، در کنارشان خواهد ایستاد. مذاکره تنها پاسخ است اگر تشدید تنش نظامی از سوی ایالات متحده واقعاً در دستور کار باشد، بعید است رئیس‌جمهور در صورت طی کردن این مسیر، حمایت زیادی از سوی شورای همکاری خلیج فارس دریافت کند؛ همان‌طور که در شرایط مشابه در اوایل ماه اوت مشاهده شد. به‌ویژه پس از بمباران خط لوله شرق-غرب عربستان سعودی در اوایل ماه جاری، رهبران خلیج فارس زیرساخت‌های خود را به شدت در برابر اقدامات تلافی‌جویانه ایران و گروه‌های نیابتی‌اش در پاسخ به هرگونه حملات جدید آمریکا، آسیب‌پذیر می‌بینند. آن‌ها همچنین منطقاً این پرسش را مطرح خواهند کرد که رهبران فعلی ایران — که از کهنه‌سربازان میدان‌دیده…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر