حملات ماه گذشته اسرائیل و آمریکا به برنامه هستهای ایران، بحثهایی را در مورد میزان عقبماندن این برنامه و اینکه آیا تهران بیشتر برای دستیابی به بمب هستهای تحریک خواهد شد یا خیر، برانگیخته است. پاسخ به این سوال اصلا ساده نیست. گزارشها حاکی از آن است که اسرائیل حدود دوازده سایت مرتبط با برنامه هستهای ایران را هدف قرار داده و نزدیک به بیست دانشمند هستهای را کشته است – بسیاری از آنها درگیر تحقیقات مربوط به تسلیحات بودهاند. علاوه بر این، بمبافکنهای B-2 آمریکا، بمبهای نفوذگر عظیم ۳۰ هزار پوندی (MOPs) را بر تأسیسات هستهای فردو و نطنز پرتاب کردند، در حالی که موشکهای کروز پرتابشده از زیردریایی، اصفهان را هدف قرار دادند. تجربه نشان داده است که تخریب سایتهای صنعتی از طریق حملات هوایی دشوار است. تجهیزات خارج شده از زیر آوار اغلب میتوانند تعمیر یا از قطعات آنها استفاده مجدد شوند و به چرخه خدمت بازگردند. با این حال، سانتریفیوژهای گازی که ایران برای غنیسازی اورانیوم استفاده میکند، قطعات بسیار دقیق و ظریفی هستند که به راحتی آسیب میبینند. به گفته رافائل گروسی، مدیر کل آژانس بینالمللی انرژی اتمی، سانتریفیوژهای نطنز و فردو در آستانه جنگ همچنان در حال چرخش بودند. یک خاموشی کنترلنشده میتواند باعث خودتخریبی سانتریفیوژها شود؛ ظاهراً اسرائیل در سال ۲۰۲۱ نطنز را اینگونه خراب کرد و به همین دلیل در ابتدای جنگ ماه گذشته، منبع برق این تأسیسات را بمباران کرد. علاوه بر این، دوازده بمب MOPs که از دو مجرای تهویه هوای فردو فرستاده شدند، احتمالاً دو سالن سانتریفیوژ در آنجا را تخریب کردهاند. حتی اگر آنها نتوانستند به سالنها نفوذ کنند، امواج شوک ناشی از ضربه و انفجار این بمبهای عظیم احتمالاً اقدامات محافظتی در برابر ارتعاشات و لرزشهای زمین را که برای محافظت از سانتریفیوژها انجام شده بود، خنثی کرده است. بنابراین، هر آبشار سانتریفیوژی که با فروپاشی سازهها…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.