مقامات آمریکایی هنگام پرسش درباره هدف قرار دادن حیاتی‌ترین شریان‌های اقتصادی تهران در چین، طفره رفته‌اند؛ این در حالی است که پکن از اهرم‌های تجاری و صادراتی فراوانی برای بازداشتن واشنگتن برخوردار است. «روز دیِ اقتصادی» که به‌تازگی از سوی دولت ترامپ علیه ایران اعلام شده، دچار یک ایراد اساسی و مهلک است. اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، اعلام کرد که کمپین جدید تحریم‌ها و فشارهای آمریکا با هدف «قطع تمام شریان‌های اقتصادی مستبد» در ایران طراحی شده است. اما نامی از بزرگ‌ترین و تک‌شریان حیاتی ایران، یعنی چین، برده نشد. چین مدت‌هاست که بزرگ‌ترین خریدار نفت ایران بوده و طبق برخی برآوردها، حدود ۹۰ درصد از نفت ایران از طریق شبکه‌ای از «ناوگان‌های سایه» به آنجا حمل می‌شود. چین همچنین دسترسی به «سامانه پرداخت بین‌بانکی فرامرزى» را فراهم می‌کند که تسویه‌های بانکی خارج از سیستم دلار آمریکا را تسهیل می‌سازد؛ سامانه‌ای که حجم مبادلات روزانه آن از زمان آغاز جنگ ایران، از ۶۸۰ میلیارد یوان به ۷۹۰ میلیارد یوان افزایش یافته است. بنابراین، اگر ایالات متحده واقعاً می‌خواست آسیب اقتصادی جدی به ایران وارد کند، باید به سراغ چین می‌رفت. با این حال، پکن به‌هیچ‌وجه از این موضوع نلرزیده است. هنگامی که در یک کنفرانس مطبوعاتی بارها از وزیر خزانه‌داری پرسیده شد که آیا «عملیات طرد اقتصادی» پکن را هدف قرار خواهد داد، او بدون اشاره مستقیم به چین طفره رفت و گفت: «هیچ‌کس خارج از دسترس تحریم‌های آمریکا نیست.» و زمانی که تحت فشار قرار گرفت که چرا وزارت خزانه‌داری به جای اعمال تحریم‌ها صرفاً به تهدید بسنده می‌کند، بسنت گفت: «چرا باید بخواهم سیستم مالی جهانی را منفجر کنم؟» به نظر نمی‌رسد پکن نگران اقدامات جدید آمریکا باشد. سخنگوی وزارت امور خارجه چین این بیانیه را «غیرقانونی» خواند و محکوم کرد، اما فراتر از آن نرفت. یکی از تحلیل‌گران چینی در مقاله‌ای در «مرکز اطلاعات شبکه‌ای چین»…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر