در ماه مارس ۲۰۲۳، جامعه بینالمللی و به ویژه ناظران در خاورمیانه با ناباوری به این ملاقات نمایندگان ایران و عربستان در پکن مینگریستند. ویدئوها صحنه قبلاً غیرقابل تصور علی شمخانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران، را در کنار مساعد بن محمد العیبان، مشاور امنیت ملی عربستان سعودی، در حال لبخند ثبت کردند. این دو دشمن توافق کرده بودند که روابط دیپلماتیک را از سر بگیرند و تنشهای منطقهای را کاهش دهند. شایان ذکر است که برخی از ناظران، ازسرگیری روابط را شگفتآورترین جنبه آن کنفرانس مطبوعاتی ندانستند. از نظر بسیاری، این توافق اوج طبیعی سالها مذاکره بین عربستان سعودی و ایران بود. در عوض، این ناظران از ملیت مردی که عربستان سعودی از او خواسته بود میانجیگری این توافق را بر عهده بگیرد، متحیر شدند. او درست پشت این دو، جلوی پرچمی با ۵ ستاره ایستاده بود. وانگ یی، عالیرتبهترین مقام دیپلماتیک چین، نویدبخش دوران جدیدی از صلح منطقهای بود. هیچ مقام آمریکایی در آنجا دیده نمیشد. از دیدگاه یک ناظر بیرونی، این توافق با میانجیگری چین ممکن است نمونهای از وابستگی عربستان سعودی به قدرتهای بزرگ به نظر برسد. به هر حال، این پادشاهی در طول تاریخ برای محافظت از رژیم ناامن خود به بازیگران خارجی تکیه کرده است. حتی قبل از سال ۱۹۳۲، عثمانیها از عربستان در برابر تهاجمات پرتغالیها در حجاز و نفوذ ایران در الاحساء محافظت میکردند. پس از تأسیس پادشاهی مدرن عربستان سعودی در قرن بیستم، بریتانیای کبیر و ایالات متحده نقش محوری در محافظت از رژیم در برابر تهاجمات خارجی و انقلابهای داخلی، چه با حمایت مصر جمال عبدالناصر، عراق دوران صدام حسین یا جمهوری اسلامی ایران در دوره آیتالله خمینی، ایفا کردند. با این حال، عربستان سعودی با سوق دادن چین به ایفای نقش میانجی در تنشزدایی خود با ایران، تمایل خود را برای تنوع بخشیدن به روابط کلیدی فراتر از…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.