پس از توافق میان ایالات متحده و ایران، رفتوآمد کشتیرانی از طریق تنگه هرمز رو به افزایش گذاشته است. با این حال، برای بازگشایی کامل این تنگه، باید آن را از مینهای دریایی که شناورها را به خطر میاندازند، پاکسازی کرد. این یک اقدام دشوار و زمانبر خواهد بود که آتشبس را به آزمون میگذارد. اما در عین حال، فرصتی را برای ایران فراهم میکند تا با همکاری با دیگران، پایبندی خود را به تنشزدایی به اثبات برساند. مینها در تنگه هرمز ایران به طور علنی تایید نکرده که چه تعداد مین در تنگه هرمز کار گذاشته یا محل دقیق آنها کجاست. برآوردها نشان میدهد که حدود ۸۰ عدد مین در این تنگه وجود دارد. این مینها عمدتاً از نوع مینهای انفجاری شدید مقام ۳ و مقام ۷ هستند. نکته مهم این است که مینهای «مقام» با منحرف کردن امواج سونار مورد استفاده توسط شناورهای مینروب، در برابر ردیابی مقاومت میکنند و همین امر شناسایی و خنثیسازی آنها را فوقالعاده دشوار میسازد. پیش از آغاز جنگ، تخمین زده میشد که ایران ذخیرهای در حدود ۵,۰۰۰ تا ۶,۰۰۰ مین دریایی در اختیار دارد که بخش قابل توجهی از آنها ساخت داخل است. برخی از تحلیلگران بر این باورند که تهران ۸۰ تا ۹۰ درصد از قایقهای کوچک و شناورهای مینگذار خود را حفظ کرده است، اما هیچ تایید رسمی درباره این ارقام وجود ندارد. ایران پیش از این، منطقهای را که مسیرهای اصلی و تثبیتشده عبور و مرور را پوشش میداد، به عنوان «منطقه خطرناک» اعلام کرده بود. در حال حاضر چهار منطقه مشکوک (اما تاییدنشده) به وجود میدان مین در اطراف این مسیرها وجود دارد. این مناطق به احتمال زیاد در ورودی غربی تنگه، مسیر مرکزی رفت به سمت شرق، مسیر مرکزی بازگشت به سمت غرب و خروجی شرقی به سمت دریای عمان قرار دارند. چرا همزمان با ازسرگیری کشتیرانی،…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر