پیامدهای راه حل دو کشوری برای فلسطین

رصدخونه اندیشکده ها :رصدگر

بیش از نیم قرن پس از جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۶۷ و تصویب قطعنامه ۲۴۲ شورای امنیت سازمان ملل - که اصلی را برقرار کرد که به موجب آن اسرائیل در ازای صلح و امنیت، از سرزمینی که در جنگ به دست آورده بود، چشم‌پوشی کند - اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها هیچ پیشرفت معناداری در اختلافات اصلی خود نداشته‌اند. وقت آن است که این وضعیت تغییر کند. فرصت اندکی که برای دستیابی به پیشرفت به سمت یک توافق پایدار بین اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها وجود دارد، به سرعت در حال از بین رفتن است. موانع سیاسی و فیزیکی برای سازش به زودی از یک نقطه عطف عبور خواهند کرد. اسرائیل، عمدتاً به جهت تلاش‌های خودش، اکنون خود را در یک محیط امنیتی مطلوب می‌بیند که در آن تهدیدات در امتداد مرزهایش و در منطقه به طور جدی تضعیف شده‌اند، اگر نگوییم از بین رفته‌اند. این کشور هرگز در موقعیت بهتری برای مقابله با چالش استراتژیک ناشی از ناسیونالیسم فلسطینی قرار نداشته است، که نیاز به پاسخی با ابعاد سیاسی و همچنین نظامی خواهد داشت. اما چنین محیطی نمی‌تواند برای همیشه دوام بیاورد. اگرچه اسرائیل دوستی در کاخ سفید دارد که آماده حمایت از آن به روش‌های مهم است، حمایت بلندمدت ایالات متحده و اروپا از اسرائیل تضمین شده نیست، به ویژه اگر تعداد بیشتری از آمریکایی‌ها و اروپایی‌ها آن را یک کشور منفور ببینند که حقوق دیگران را انکار می‌کند. اسرائیل با یک انتخاب آشکار روبرو است. یا باید یک تلاش صادقانه برای سازش و همزیستی مسالمت‌آمیز با فلسطینی‌ها انجام دهد، یا خطر از دست دادن حمایت بین‌المللی را که برای رفاه بلندمدتش ضروری است، بپذیرد. اگرچه راه‌حل دو دولتی برای بسیاری از اسرائیلی‌ها منفور شده است، اما همچنان بهترین امید برای رفاه و امنیت آن‌ها باقی مانده است. اینکه داشتن یک دولت مستقل برای فلسطینی‌ها خوب خواهد بود، نیازی…