بیش از ۱۱ روز در سپتامبر ۱۹۹۵، حدود ۱۷,۰۰۰ نماینده از ۱۸۹ دولت برای چهارمین کنفرانس جهانی سازمان ملل متحد در مورد زنان در پکن گرد هم آمدند. همزمان، بیش از ۳۰,۰۰۰ شرکتکننده در مجمع سازمانهای غیردولتی (NGO Forum) این کنفرانس برای جامعه مدنی در هوایرو، حومه پکن، حضور یافتند. در ۲۲ سپتامبر امسال، سازمان ملل سیامین سالگرد آن را گرامی میدارد. اهمیت پکن برای زنان سراسر جهان چقدر بود؟ برای پاسخ به این سؤال، من به تاریخ مشترک جنبش جهانی زنان و سازمان ملل که از دهه ۱۹۷۰ آغاز شد، نگاهی میاندازم و بازتابهایی را درباره پیشرفت زنان در چارچوب این تاریخ ارائه میدهم. واقعیتهای موجود در این گزارش بر اساس «سازمان ملل متحد و جنبش جهانی زنان: درسآموزی از گذشته، نگاه به آینده»، که اخیراً توسط بنیاد سازمان ملل منتشر شده است، استوار است—این یک بررسی تحقیقاتی جامع از رابطه سازمان ملل و جنبش جهانی زنان در طول پنج دهه (دهه ۱۹۷۰ تا دهه ۲۰۲۰) است، که شامل تحقیقات آرشیوی و مصاحبههای ساختاریافته با رهبران جنبش زنان میشود. ۱. یک تاریخ مشترک: پکن اوج دو دهه حمایت از حقوق زنان در سازمان ملل بود کنفرانس پکن یک رویداد مستقل نبود، بلکه اوج سه کنفرانس جهانی در مورد زنان بود: یک کنفرانس جهانی سازمان ملل در مورد زنان در مکزیکوسیتی در سال ۱۹۷۵، که آغاز دهه سازمان ملل برای زنان را رقم زد، و پس از آن یک کنفرانس میانه دهه که در کپنهاگ در سال ۱۹۸۰ برگزار شد، و کنفرانس پایان دهه که در نایروبی در سال ۱۹۸۵ برگزار شد. یک دهه بعد، پکن این سلسله کنفرانسهای جهانی زنان سازمان ملل را با جذب بیشترین تعداد شرکتکننده در میان همه کنفرانسها به پایان رساند. هر کنفرانس دستاوردهای منحصربهفردی داشت که راه را برای موفقیت کنفرانس پکن در سال ۱۹۹۵ هموار کرد. پکن خبر اصلی روزنامهها و یک پیروزی…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.