در حالی که توجه جامعه جهانی بر مناقشه ایران متمرکز شده، جنگ میان پاکستان و افغانستان همچنان ادامه دارد. حملات تروریستی، بازگرداندن اجباری پناهجویان و مرزهای بسته، هر دو کشور را تحت تاثیر قرار داده است. چین دو طرف را پای میز مذاکره آورده و هند نیز در پشت صحنه به ایفای نقش میپردازد، اما تاکنون هیچ راهحلی پیدا نشده است. بسیاری از مناقشات امروز جهان، پیشینهای طولانی و مجموعهای از مسائل حلنشده دارند. در یک موقعیت جهانی در حال تغییر و با ظهور میدانهای جدید نبرد، آستانه و احتمال ازسرگیری جنگها پایین میآید. این امر دنیا را غیرقابلپیشبینیتر و فقرا را آسیبپذیرتر میسازد. پاکستان و افغانستان این دو کشور همسایه تاریخی پر از تنش و درگیری دارند. در سال ۱۸۹۳، هنری مورتیمر دوراندِ بریتانیایی و عبدالرحمان خان، پادشاه وقت افغانستان، بر سر مرز میان هند بریتانیا و افغانستان به توافق رسیدند. هدف از این مرزبندی، ایجاد یک منطقه حائل برای بریتانیا در برابر روسیه از طریق دالان واخان بود؛ اما این اقدام جمعیت قبایلی پشتون را به دو نیم تقسیم کرد و بخش شرقی منطقه بلوچستان را در قلمرو هندِ آن زمان قرار داد. پس از تقسیم هند در سال ۱۹۴۷، آنچه به «خط دوراند» معروف است به مرز میان پاکستان و افغانستان تبدیل شد. افغانستان در آن زمان این مرز را رد کرد و هیچیک از دولتهای بعدی افغانستان نیز آن را به عنوان مرز رسمی به رسمیت نشناختند. با این حال، مناقشه مرزی در امتداد خط دوراند تحتالشعاع زنجیرهای از جنگها قرار گرفت: دوران جنگ سرد: پس از تهاجم اتحاد جماهیر شوروی به افغانستان در سال ۱۹۷۹، چندین میلیون افغان به پاکستان پناه بردند. با حمایتهای بینالمللی و چراغ سبز پاکستان، هفت حزب شبهنظامی/مذهبی تأسیس شدند، پایگاههای آموزشی در پاکستان راهاندازی کردند و عملیاتهای نظامی را از فرای خط دوراند به داخل خاک افغانستان سازماندهی نمودند. جنگ…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر