در ۱۷ نوامبر، شورای امنیت سازمان ملل متحد قطعنامه ۲۸۰۳ را تصویب و «طرح جامع پایان درگیری غزه» مورد حمایت ایالات متحده - که به عنوان طرح ۲۰ مادهای رئیس جمهور دونالد ترامپ برای غزه نیز شناخته میشود - را تأیید کرد. این قطعنامه از تشکیل هیئت صلح پیشنهادی طرح ترامپ استقبال و به هیئت و کشورهای عضو سازمان ملل متحد اجازه میدهد تا یک نیروی موقت بینالمللی برای ایجاد ثبات در غزه ایجاد کنند. روند تهیه قطعنامه بسیار فشرده بود. اما عبارتبندی آن به همان اندازه که معانی را آشکار میکند، معانی را نیز پنهان میکند. در واقع، داستان تصویب قطعنامه، تنشی را که زیربنای آن بوده، آشکار میکند. ایالات متحده به دنبال کسب حداکثر مشروعیت بینالمللی از سازمان ملل بود، در حالی که تلاش میکرد نفوذ و کنترل سازمان ملل بر این عملیات را تا حد امکان کم نگه دارد. اکثر اعضای دیگر شورا در واگذاری اختیارات نامحدود به ایالات متحده و شرکای اجرایی آن مردد بودند. اما به نظر میرسد که ایالات متحده به بسیاری از خواستههای خود دست یافته است. ایالات متحده از تکنیک فشار برای محدود کردن نفوذ دیگران بر پیشنویس قطعنامه استفاده کرد و دوره مشاوره را کوتاه نگه داشت. واشنگتن محاسبه کرد که کمتر کسی میخواهد آتشبسی را که حداقل فعلاً تا حد زیادی به رنج عظیم غزه پایان داده، با تأخیر تصویب متن، به خطر بیندازد. هیئت روسیه پیشنویس قطعنامه جایگزینی را ارائه داد که نگرانیهای بسیاری از اعضای دیگر شورا را منعکس میکرد. اما ایالات متحده، اقدامی متقابل انجام داد. قطر، مصر، امارات متحده عربی، عربستان سعودی، اندونزی، پاکستان، اردن و ترکیه در یک بیانیه مشترک رسمی از پیشنویس قطعنامه ایالات متحده حمایت کردند. این بیانیه در بیانیه جداگانهای توسط تشکیلات خودگردان فلسطین مورد استقبال قرار گرفت. این مانور به اعضای مرددتر شورا اجازه داد تا با وجود تردیدهایشان، به متن…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.