جنگ ۱۲ روزه ژوئن، که طی آن ایالات متحده به اسرائیل در بمباران ایران پیوست، اوج چهار دهه بیاعتمادی، خصومت و رویارویی بود. جمهوری اسلامی از زمان تأسیس خود در سال ۱۹۷۹، در ستیزهجویی با آمریکا تردید نکرده است و ایالات متحده نیز همواره با اعمال فشار بیشتر بر ایران واکنش نشان داده است. این دو کشور قبلاً نیز به درگیری تمامعیار نزدیک شده بودند. در سالهای ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸، ایالات متحده سکوهای نفتی فراساحلی و شناورهای نیروی دریایی ایران را منهدم کرد و سپس یک هواپیمای مسافربری ایرانی را سرنگون کرد. ایران آن اقدامات را گلولههای آغازین یک جنگ اعلامنشده تعبیر کرد. اما توجه واشنگتن به زودی به عراق و جنگ خلیج فارس معطوف شد. با این حال، خصومت بین ایران و ایالات متحده ادامه یافت و در دهههای پس از حملات ۱۱ سپتامبر تنها آشکارتر شد. کشتار قاسم سلیمانی، سردار ایرانی در سال ۲۰۲۰، پس از مجموعهای از تحریکات ایران در منطقه، دو کشور را به لبه پرتگاه کشاند. پرزیدنت دونالد ترامپ امسال خصومتها را با حمله ایالات متحده به سه سایت هستهای ایران با دهها موشک کروز و بمبهای ۳۰,۰۰۰ پوندی به اوج رساند. تهران و واشنگتن دشمنانی آشتیناپذیر به نظر میرسند. نظام انقلابی در ایران مدتهاست که ایالات متحده را دشمن اصلی خود، شیطان بزرگ، قلمداد کرده است که با حمایت از کودتای نظامی در سال ۱۹۵۳ و زیادهرویهای استبدادی سلطنت پس از آن، استقلال کشور را تضعیف کرد. در سال ۱۹۷۹، رهبران انقلاب نگران بودند که ایالات متحده به دخالت در ایران ادامه دهد و مانع تحول بزرگ در حال انجام شود. برای جلوگیری از این نتیجه، جمهوری اسلامی تصمیم گرفت که ایالات متحده نه تنها از ایران بلکه از سراسر خاورمیانه خارج شود. این مفروضات، سیاست خارجی تهران را در مسیری برخورد با واشنگتن قرار داد. ایران از دولتها و گروههای شبهنظامی در سراسر…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر