در روزهای اخیر دونالد ترامپ در رسانههای اجتماعی نوشته است که ناوگان عظیم آمریکایی به رهبری ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» در حال نزدیک شدن به ایران است. او در شبکه اجتماعی «تروث» نوشت: «مانند مورد ونزوئلا، این ناوگان آماده، مایل و قادر است تا در صورت لزوم، مأموریت خود را با سرعت و خشونت به سرعت انجام دهد.» «جیسون برودسکی» و «دنی سیترینوویچ» سالها تجربه کار بر روی پرونده ایران را دارند و دیدگاههایی متفکرانه اما به وضوح متفاوت ارائه میدهند. پس از گفتگوی جذاب این دو در شبکه اجتماعی توییتر، از آنها خواستیم تا بحث خود را درباره فرصتها، ابهامات و خطرات مرتبط با حمله نظامی ایالات متحده به ایران بازتر کنند. ۱. اگر ترامپ به وعده خود برای حفاظت از معترضان ایرانی عمل کند، محتملترین نتیجه چیست؟ برودسکی: من بر لزوم تواضع در پیشبینیِ آنچه پس از تصمیم احتمالی ترامپ برای مداخله نظامی در ایران رخ میدهد، تأکید میکنم. به نظر من، رئیسجمهور در آستانه تصمیمگیری، رویکرد همیشگی خود یعنی ارسال پیامهای همزمانِ «تقابلی» و «آشتیجویانه» را دنبال میکند. این پایه و اساس یک عملیات روانی برای گیج کردن سیستم تصمیمگیری ایران است و به تصور جمهوری اسلامی از ترامپ به عنوان فردی غیرقابل پیشبینی دامن میزند. این موضوع مزایایی دارد، زیرا دشمنان آمریکا را در وضعیت نامشخص نگه میدارد. با این حال، رئیسجمهور در دوره اول خود سابقه مستندی از مداخلات نظامی در پی نقض حقوق بشر توسط رژیمهای مستبد خاورمیانه دارد. او در سالهای ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸، پس از استفاده دولت اسد از سلاحهای شیمیایی علیه مردم خود، دستور حملات هوایی را صادر کرد. ترامپ از سلف خود، باراک اوباما، به دلیل تعیین خط قرمز و سپس عقبنشینی از اقدام نظامی در سال ۲۰۱۳ انتقاد کرده بود. بنابراین، معتقدم این سابقه در کنار ضعف تاریخی جمهوری اسلامی و پیامهای عمومی او مبنی بر اینکه «کمک در…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.