شی، مودی، پوتین و ژئوپلیتیک نوین

رصدخونه اندیشکده ها :رصدگر

اخیرا رئیس‌جمهور چین، شی جین‌پینگ میزبان نشست سران سازمان همکاری شانگهای بود؛ کنفرانسی شامل رهبران برجسته و کسانی که به دنبال نزدیک شدن به آن‌ها هستند. از زمان تأسیس در سال ۲۰۰۱، سازمان همکاری شانگهای سازمان چندان تأثیرگذاری نبوده است. این سازمان نیز مانند گروه بریکس، به نظر می‌رسد که سالن بزرگی برای گردهمایی «محور ناراضیان» است تا به صورت نمادین در جهت تضعیف ستون‌های مختلف سیستم بین‌المللی تحت رهبری ایالات متحده گام بردارند. اما امسال اوضاع متفاوت بود: به نظر می‌رسید این نشست گامی بزرگ به جلو در جهت جذب هند و نارندرا مودی، نخست‌وزیر این کشور توسط شی جین‌پینگ و ولادیمیر پوتین باشد—یک پیروزی نمادین، اگر نه معنادار، که به لطف زحمت فراوان ایالات متحده، حتی چشمگیرتر هم شده بود. ماجرا از ماه ژوئن آغاز شد، زمانی که رئیس‌جمهور دونالد ترامپ به صورت علنی و در یک تماس تلفنی مستقیم با مودی، ادعا کرد که شخصاً میانجی‌گری آتش‌بس بین دهلی نو و اسلام‌آباد را انجام داده است. هند از مدت‌ها قبل هرگونه میانجی‌گری خارجی با همسایه‌اش را رد کرده و مودی، برخلاف همتای پاکستانی‌اش، هنوز ترامپ را نامزد جایزه صلح نوبل نکرده است. سپس، ترامپ به عنوان تنبیه به دلیل ادامه واردات نفت روسیه توسط هند، ۵۰ درصد تعرفه‌های تنبیهی ثانویه را فقط بر این کشور اعمال کرد—این در حالی است که چین، ترکیه و سایر کشورها مقادیر قابل توجهی از همان نفت را از شرکت‌های روسی خریداری می‌کردند. ظاهراً رئیس‌جمهور ترامپ به ویژه از این موضوع ناراحت بود که در حالی که چین برای استفاده شخصی خود واردات نفت روسیه را افزایش داده بود، هند محصولات نفتی پالایش‌شده روسیه را با سود زیادی به اروپا و جاهای دیگر می‌فروخت. این اقدامات باعث سقوط آزاد دیپلماتیک در روابط ایالات متحده و هند شد. این ماجرا هفته گذشته با فرش قرمزی در شهر تیانجین به اوج خود رسید، جایی…