هنگامی که امانوئل ماکرون، رئیسجمهور فرانسه، شناسایی کشور فلسطین را اعلام کرد، واکنشهای منفی بلافاصله شروع شد. بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، فرانسه را به «پاداش به حماس» متهم کرد، در حالی که دیگر منتقدان، زمانبندی این اقدام را در بحبوحه جنگ جاری غزه، تقریباً دو سال پس از حملات هفتم اکتبر حماس، زیر سؤال بردند. با این حال، حرکت ماکرون نه یک امتیازدهی به حماس، بلکه تلاشی حسابشده برای تقویت تشکیلات خودگردان فلسطین است؛ رقیب سیاسی حماس و تنها شریک باقیمانده اسرائیل برای صلح. در واقع، فرانسه به صراحت اعلام کرده است که حماس باید خلع سلاح شود و از ایفای هرگونه نقش حاکمیتی در غزه منع گردد. برای درک اهمیت این تغییر موضع در قبال تشکیل دولت فلسطین، بازگشت به موضع دیرینه فرانسه بسیار حیاتی است. پاریس برای بیش از چهار دهه اصرار داشت که تشکیل دولت فلسطین تنها از طریق مذاکرات مستقیم با اسرائیل امکانپذیر است. این رویکرد که توسط رئیسجمهور فرانسوا میتران در سخنرانی تاریخی او در سال ۱۹۸۲ در کنست (پارلمان اسرائیل) بیان شد، منعکسکننده این باور بود که به رسمیت شناختن فرانسه باید نتیجه صلح باشد، نه مقدمه آن. سخنان میتران که در اولین سفر یک رئیسجمهور فرانسه به اسرائیل بیان میشد، یک رویه را تعیین کرد: فرانسه منتظر خواهد ماند تا اسرائیل یک کشور فلسطینی را بپذیرد و سپس به نوبه خود آن را به رسمیت بشناسد. تصمیم ماکرون نشاندهنده یک گسست است که با تغییر چشمگیر در شرایط توجیه میشود. دولت نتانیاهو، که از زمان بازگشت به قدرت در سال ۲۰۲۲ راستگراترین دولت در تاریخ اسرائیل بوده است، سیاستهایی را که راهحل دو کشوری را تضعیف میکنند، تسریع کرده است. در حالی که توجه جهان به طور قابل درکی بر غزه متمرکز است، وزرای راست افراطی اسرائیل، که خواهان الحاق کرانه باختری و تشکیل «اسرائیل بزرگتر» هستند، به طور نظاممند شهرکسازیهای اسرائیلی را…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.