ایران از زمان انقلاب اسلامی ۱۳۵۷، به دلیل قوانین سختگیرانه خود در مورد حقوق و آزادی زنان شناخته شده است. دولت در سال ۱۹۸۳، حجاب اسلامی را برای همه شهروندان زن ایرانی، صرف نظر از اعتقاداتشان، اجباری کرد. زنان اجازه آواز خواندن در انظار عمومی را ندارند. برای سالها، ایران به زنان اجازه تماشای مسابقات فوتبال در استادیومها را نمیداد؛ پس از هشدار فیفا مبنی بر تعلیق فدراسیون فوتبال ایران در صورت عدم اجازه ورود زنان به استادیومها در سال ۲۰۱۹، دولت به گروه منتخبی از زنان اجازه میدهد هر بار که تیم ملی فوتبال ایران بازی میکند، مسابقات را تماشا کنند . قوانین و مقررات محدودکننده و تبعیض سیستماتیک علیه زنان همچنین به یک موضوع بسیار مناقشهبرانگیز در انتخابات مختلف ریاست جمهوری در ایران و در میان دو جریان اصلی سیاسی اصلاحطلبان و اصولگرایان تبدیل شده است. برای بسیاری از ناظران، درک و توضیح دلایل اصرار نظام ایران بر این سیاستها، بهویژه حجاب اجباری، دشوار است. در حالی که بسیاری از سیاستمداران ایرانی تمایلی به زیر سؤال بردن ضرورت تحمیل نسخه خاصی از قوانین پوشش اسلامی را ندارند، تعداد بسیار کمی از آنها از محکوم کردن تاکتیکهای خشونتآمیز پلیس گشت ارشاد در اجرای آنخودداری میکنند. فراتر از سیاست و در سطح اجتماعی-فرهنگی، یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۰ توسط مؤسسه گمان مستقر در اروپا نشان داد که ۷۲٪ از ایرانیان با حجاب اجباری مخالف هستند. مسئله حجاب، عمدتاً در غرب، به دلیل روندی که در دهه اخیر در میان زنان مسلمان آن جوامع برای رعایت قوانین پوشش اسلامی مشاهده شده، تحت بررسیهای علمی قرار گرفته است. این موضوع به عنوان نمادی از سرکوب زنان، یک مسئله فرهنگی، یا حتی شکلی از بیان مثبت خود برای برخی زنان مسلمان بررسی شده است. با توجه به وضعیت ایران و وضعیت فعلی تحقیقات علمی درباره حجاب، میتوان پرسید که سیاستها و اقدامات دولت…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.