مقدمه در ژوئیه ۲۰۲۴، در همان روزی که یک موشک روسی به برجستهترین بیمارستان کودکان کییف برخورد کرد، نارندرا مودی، نخستوزیر هند، با ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه، در اقامتگاه حومهشهر او در نزدیکی مسکو ملاقات کرد. در طول این دیدار، دو رهبر درباره راههای تقویت روابط تجاری و انرژی میان کشورهایشان به گفتگو پرداختند. هفتهها بعد، نخستوزیر هند با همتای اوکراینی خود، ولودیمیر زلنسکی، در کییف ملاقات کرد، و متعهد شد که کمکهای بشردوستانه به این کشور جنگزده ارائه دهد و تأکید کرد که موضع هند نه بیطرفی، بلکه صلح است. راه رفتن مودی روی طناب دیپلماتیک، منعکسکننده موقعیتیابی دقیق هند میان دو بلوک رقیب است. از یک سو، دهلی نو به وضوح از بیاعتنایی آشکار مسکو به اصول اساسی بینالمللی ناراحت است. از سوی دیگر، نگرش هند نسبت به روسیه همچنان تحت تأثیر وابستگی تاریخی میان دو کشور و پیگیری استقلال استراتژیک در سیاست خارجی هند است، رویکردی که به دنبال اجتناب از اتحاد با هر بلوک قدرتی است. با وجود تأکیدات مودی، در صحنه بینالمللی، دهلی نو عمدتاً در مورد جنگ روسیه در اوکراین، موضعی بیطرفانه تا طرفدار روسیه را حفظ کرده و معمولاً از قطعنامههای مجمع عمومی سازمان ملل که اقدامات مسکو را محکوم میکنند، رأی ممتنع میدهد. در سطح دوجانبه، سوبرامانیام جایشانکار، وزیر امور خارجه هند، روابط هند و روسیه را «تنها ثابت در سیاست جهانی» توصیف کرده و بسیاری در دهلی نو تا حدی نسبت به روایت مسکو از جنگ، که آن را به گسترش ناتو به حوزه نفوذ خودخوانده روسیه مرتبط میکند، همدلی دارند. پس از حمله، هند نیز به یکی از بزرگترین خریداران نفت روسیه تبدیل شده است. با این حال، باور فزایندهای در میان جامعه کارشناسان غربی وجود دارد که روابط هند و روسیه در حال تجربه «یک افول مدیریتشده» است که توسط جایگاه رو به وخامت بینالمللی و منطقهای مسکو و…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.