ایران در طول سالیان متمادی، یک شبکه پدافند هوایی گسترده بنا کرده است. در ابتدا، ایران بر تأمین سامانههای ساخت خارج متکی بود، اما در ادامه، توانمندیهای توسعه و تولید بومی خود را ایجاد و گسترش داد. این حرکت مستلزم تثبیت تخصص و تجربه در فناوریهای متعددی بود: مهندسی سیستم، موشکسازی، کنترل پرواز، ناوبری، رادار، الکترونیک و میکروالکترونیک و در سالهای اخیر نیز هوش مصنوعی. این مقاله بر سامانههای پدافند هوایی ساخت داخل ایران تمرکز دارد. وظیفه یک سامانه پدافند هوایی، کشف، شناسایی و انهدام هواگردها و پلتفرمهای هوایی از انواع مختلف است؛ شامل هواپیماها، پهپادها و موشکهایی که به حریم هوایی کشور مدافع نفوذ کرده یا تهدید به نفوذ میکنند. در گذشتههای دور، سامانههای پدافندی از اشیاء، تأسیسات نظامی یا مناطق خاص محافظت میکردند. امروزه در بیشتر کشورهای پیشرفته، سامانههای پدافند هوایی به صورت یکپارچه عمل کرده و حفاظت از مناطق وسیع و گاهی کل یک کشور را فراهم میکنند. یک سامانه پدافند هوایی معمولاً شامل چهار رکن اصلی است: رکن کشف (Detection): مسئول پایش فضای جوی و شناسایی هواگردها و تهدیدات هوایی دیگر است. اغلب شامل مجموعهای از رادارهای جستجو است که فضا را در بردی وسیعتر از برد درگیری مؤثر سامانه پدافندی اسکن میکنند. در موارد معدودی، این رکن میتواند یک سیستم الکترواپتیکال باشد که در ترکیب با رادارهای جستجو عمل میکند. رکن کشفِ یک سامانه پدافندی اغلب از ابزارهای شناسایی خارجی نیز کمک میگیرد. رکن تسلیحاتی (Effector): عمدتاً شامل موشکها، توپها یا سامانههای لیزری پرقدرت است. رکن کنترل آتش: معمولاً حسگری است که قادر به رهگیری هدف انتخاب شده برای درگیری بوده و توسط کامپیوتری پشتیبانی میشود که موقعیت هدف را بهطور پیوسته محاسبه کرده و به هدایت سلاح کمک میکند. اغلب شامل رادار رهگیر یا سیستم الکترواپتیکال یا ترکیبی از هر دو است. در سامانههای مدرن، یک رادار واحد میتواند همزمان عملیات جستجو و رهگیری…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.