با وجود رفع تحریمها توسط دولت ترامپ، ابتکارات جدید در زمینه نفت، گاز و زیرساختها همچنان در حال شکلگیری است، اما اگر برای افزایش ظرفیتهای داخلی سوریه، کاهش تنشهای سیاسی و رفع ابهامات بوروکراتیک اقدامات بیشتری انجام نشود، ممکن است در بلندمدت این تلاشها به نتیجه قابل توجهی نرسد. در ۲ اوت، شرکت دولتی انرژی آذربایجان، سوکار، اعلام کرد که سالانه ۱.۲ میلیارد متر مکعب گاز طبیعی از میادین دریایی در دریای خزر را از طریق یک خط لوله تازه تعمیر شده که بین کیلیس ترکیه و حلب سوریه کشیده شده، صادر خواهد کرد. فاز اولیه این توافق، روزانه ۳.۴ میلیون متر مکعب گاز را به نیروگاه حرارتی حلب تأمین میکند که حدود ۹۰۰ مگاوات برق بسیار مورد نیاز تولید خواهد کرد. با توجه به اینکه خط لوله از حلب به حمص گزارش شده که تکمیل شده است، این مقدار میتواند به ۶ میلیون متر مکعب در روز افزایش یابد و به سمت جنوب نیز ارسال شود. این اعلامیه، جدیدترین مورد از مجموعه قراردادهای انرژی است که با هدف کمک به سوریه برای بازگرداندن برق پس از فروپاشی رژیم اسد انجام شده است. با این حال، در حالی که واردات گاز میتواند برخی از مشکلات کوتاهمدت انرژی را حل کند، بازگرداندن تولید انرژی داخلی سوریه برای تلاشهای بازسازی دولت موقت پس از سیزده سال جنگ داخلی ویرانگر، حیاتی خواهد بود. مقامات در دمشق ادعا کردهاند که تحریمهای ایالات متحده همچنان مانع سرمایهگذاری میشود، اما دولت ترامپ در ۳۰ ژوئن تمام تحریمهای شاخه اجرایی را لغو کرد و محدودیتهای کلیدی کنگره نیز به حالت تعلیق درآمده است. امروز، به نظر میرسد موانع اصلی برای بازسازی بخش انرژی سوریه، افزایش تنشهای سیاسی داخلی و ابهام در مرجعیت پرداخت و قراردادها است که اگر به سرعت رسیدگی نشود، تنها فساد مزمن پیش از جنگ را تثبیت خواهد کرد. تأثیر جنگ بر تولید و…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.