تقریباً یک سال پس از «زن، زندگی، آزادی»، صدیقه وسمقی، کارشناس الهیات و سیاستمدار، حجاب خود را در یک ویدیوی منتشر شده توسط خودش، علناً برداشت. این عمل نمادی قوی از حمایت او از این جنبش و محکومیت حکومت ایران بود. او میگوید: «ما نمیتوانیم در برابر کشته شدن زنان و دخترانی مانند مهسا (امینی) یا آرمیتا (گراوند) که صرفاً به دلیل حجابشان کشته شدند، سکوت کنیم» کشف حجاب وسمقی اهمیت ویژهای داشت. تا آن زمان، شخصیت عمومی او، شخصیت یک محقق عمیقاً پرهیزگار بود که دائماً حجاب را به معنای دقیق و بدون نشان دادن هیچ مویی رعایت میکرد - حتی هنگام سخنرانی در اروپا. آنچه وسمقی به وضوح با آن مخالفت میکرد، حجاب نبود، بلکه ماهیت اجباری آن بود: تنها چند ماه قبل از کشف حجاب عمومیاش، او نامهای سرگشاده نوشته بود که توجیه مذهبی برای مجبور کردن زنان به پوشاندن موهایشان را به چالش میکشید. او در این نامه با لحنی کنایهآمیز پرسید: «جمهوری اسلامی چگونه میتواند چنین اجرای سختگیرانهای از حجاب اجباری را توجیه کند، در حالی که حتی قرآن صراحتاً زنان را به پوشاندن موهایشان ملزم نمیکند؟» صراحت و ابراز همبستگی وسمقی در نهایت منجر به حبس او در اوایل سال ۲۰۲۴ شد. پس از واکنش عمومی و در بحبوحه وخامت سریع سلامتیاش، او را آزاد کردند. اما او همچنان صریح سخن میگوید. در آوریل ۲۰۲۵، او کتابی با عنوان «چرا علیه حجاب شورش کردم» با دسترسی آزاد منتشر کرد که در آن تکامل فکری خود را در مورد مسئله حجاب، برگرفته از مطالعات حوزوی، تحقیقات دانشگاهی و تجربیات زندگیاش از دوران بلوغ در طول انقلاب تا به امروز، شرح داده است. وسمقی در تبلیغ این کتاب اظهار داشت: «من این کتاب را نوشتم تا نسلها و کودکان آینده دستاوردهای حاصل از رنج ما را گرامی بدارند و بتوانند با درک روشن با تبعیض و…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.