جمهوری خلق چین و روسیه وسواس مشترکی نسبت به تاریخ دارند، وسواسی که در رژههای نظامی به نمایش گذاشته میشود. هر دو کشور سنت رژههای نظامی بزرگ را دارند که در پایتختهای خود در تاریخهای مهم برگزار میشوند. در روسیه، رژه روز پیروزی در میدان سرخ به یک رویداد سالانه تبدیل شده است. در چین، علاوه بر رژه روز ملی که هر دهمین سالگرد تأسیس رژیم برگزار میشود، رئیسجمهور شی جین پینگ در سال ۲۰۱۵ تصمیم گرفت تا یک رژه در ۳ سپتامبر برای بزرگداشت «پیروزی جنگ مقاومت مردم چین علیه تجاوز ژاپن و پیروزی جنگ جهانی ضد فاشیست» برگزار کند. دقیقاً ۱۰ سال بعد، چین در حال برنامهریزی یک رژه بزرگ دیگر در پکن برای بزرگداشت هشتادمین سالگرد است. ناظران غربی تمایل دارند بر نمایش تجهیزات نظامی در رژههای چین و روسیه تمرکز کنند. این درست است که چین و روسیه از این مناسبتها برای نشان دادن تواناییهای نظامی فعلی خود استفاده میکنند. اما آنها همچنین تصاویر گذشته را به نمایش میگذارند. روسیه به طور منظم سلاحهای مربوط به دوران جنگ جهانی دوم مانند تانکهای نمادین T-34 را به نمایش میگذارد - ماشین جنگی برجستهای که به ارتش سرخ برای تضمین پیروزی علیه آلمان نازی کمک کرد. رژه سال ۲۰۱۵ چین کهنهسربازانی را به نمایش گذاشت که از میدان تیانآنمن عبور میکردند. فراتر از شکوه نظامی و یادآوریهای بصری از مشارکت این ملتها در تلاشهای جنگی، رژهها بخشی از یک «جنگ حافظه» جاری هستند. چین و روسیه در حال ارائه یک تاریخ جایگزین ترجیحی به روایت غربی از پیروزی متفقین هستند، روایتی که به شدت نقش ایالات متحده و اروپای غربی را برجسته میکند. این تلاشها سه هدف داشتند. اول، آنها قصد دارند ثابت کنند که چین و اتحاد جماهیر شوروی مشارکت بسیار بیشتری نسبت به آنچه معمولاً شناخته میشود - به ویژه از نظر خون - در شکست…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.